Silly Walks » myszka

Jak pachnie Guinness?

myszka — Thu, 23 Dec 2010 16:21:34 +0000

W tak zwanym międzyczasie udało mi się wyskoczyć na kilka dni do Dublina. Tym razem towarzystwa dotrzymała mi Ola. Przeżyłyśmy brawurowy lot okraszony piskami współpasażerów (przy podchodzeniu do lądowania czułyśmy się jak na roller-coasterze). Irlandia przywitała nas deszczem (a jakże) oraz porywistym wiatrem. Ale taki był tylko pierwszy dzień. Kolejne były już wypełnione słońcem. To już mój trzeci pobyt w Dublinie w listopadzie i za każdym razem panowała tam prawdziwa polska złota jesień Ale Dublin polecam nie tylko jesienią Byłam tam już sześć razy a jeszcze wszystkiego nie widziałam, choć na przykład plażę w Bray nawiedziłam chyba ze cztery razy Może przy okazji pokuszę się o mój mocno subiektywny opis Irlandii, ale tym razem główną atrakcją był dwumiesięczny Jaś. Razem z Jasiem zwiedziłyśmy Merrion Square – śliczny skwerek z jeszcze piękniejszą rzeźbą przedstawiającą Oskara Wilde’a, przechadzałyśmy się też wśród skrzeków mew po parku Saint Stephens Green. Wiecie ile razy można go obejść dookoła w ciągu półtorej godziny? My wiemy Nie wiemy natomiast czy Morze Irlandzkie produkuje podobną ilość jodu co Morze Bałtyckie, ale na wszelki wypadek przeszłyśmy się po promenadzie w pobliskim miasteczku Dún Laoghaire. Prozdrowotny spacer zakończyliśmy w pubie, gdzie kto mógł uraczył się pintą wyśmienitego trunku. Jako iż mój mój brzuch był już dość pokaźnych rozmiarów (chyba za dużo piwa wypiłam w ostatnich latach w irlandzkich pubach ) więc tym razem Guinnessa tylko powąchałam I jednak lepiej jest go pić:) Zwłaszcza z sokiem z czarnej porzeczki! Pozostałą część pobytu spędziłyśmy jako wolontariuszki programu poprawiającego bezpieczeństwo dzielnicy Sandymount „Neighbourhood Active Watch” czyli popijając herbatkę przy kuchennym oknie

[Show as slideshow]

Hator, hator, hator… Egiptu ciąg dalszy…

myszka — Sun, 03 Oct 2010 19:56:17 +0000

Przebywając nad Morzem Czerownym należy uważać żeby nie dopuścić do porośnięcia ciała łuskami. Tak więc czasami i niechętnie wychodziliśmy na brzeg. Jako, że nasz hotel położony był na uboczu Safagi i szybko nam się znudziły dwa pobliskie sklepy (i dwie apteki postanowiliśmy odwiedzić samo „centrum” miasteczka. Złapaliśmy busika, wytargowaliśmy cenę (tam i z powrotem) i po dziesięciu minutach byliśmy na miejscu. To znaczy na ulicy, wypełnionej straganami, gdzie można kupić wszystko (a jak czegoś przypadkiem nie mają to i tak skombinują). Był też meczet, kucający mężczyźni, płochliwe niewiasty robiące zakupy i osiołki czyli czar Egiptu w całej okazałości. Jako, że nie byliśmy zainteresowani handlem, szybko skręciliśmy w głąb pobliskiego osiedla. Idziemy idziemy, coraz brudniej i brudniej i nagle… zewsząd zaczęły zbiegać się dzieciaki. Uśmiechnięte, przekrzykują się wzajemnie, zadają pytania o nasze imiona, wiek oraz koligacje rodzinne (tak, okrzyknięto nas tam rodzeństwem!). Wszelkie bariery puszczają, trwają zabawy w berka, w „kosi kosi łapki”, sypią się zaproszenia do pobliskich domów, a my nie przystajemy tylko idziemy, idziemy zagarniając po drodze coraz więcej przedszkola. Aż do czasu. W pewnym momencie poszedł do nas chłopak nieco starszy, grzecznie się przedstawił i jeszcze grzeczniej poprosił żeby nie zagłębiać się dalej. Niechętnie zawróciliśmy, ale atrakcje się nie skończyły. Dopadł nas tak zwany „wioskowy głupek” oferując szereg usług turystycznych w tym doprowadzenie nas do głównej ulicy za jedyne 10 dolarów! No nie skorzystaliśmy Przeszedł samego siebie jak próbował wyciągnąć od nas kasę za doprowadzenie nas do busa, z którym już wcześniej byliśmy umówieni w określonym miejscu.

W międzyczasie pobłąkaliśmy się po pustyni, trochę wielbłądem, ale krótko, bo straszliwie giba i niewygodnie. Dużo bardziej spodobały nam się szaleństwa na quadach, podczas których zdobywaliśmy specjalności w jeździe na oślep w tumanach kurzu, skokach po wertepeach i pokonywaniu siły grawitacji na dość sporych wzniesieniach. I tak nasze umiejętności okazały się niczym podczas powrotnej podróży jeepem z pustyni, gdzie nasz kierowca urządzał wyścigi na autostradzie w panujących tam egipskich ciemnościach, bez włączonych świateł. Jako, że poziom był extra hard, inni uczestnicy wyścigu również nie mieli nawet najmniejszych światełek. Podczas tej wycieczki były też inne, mniej ciekawe atrakcje typu: zwiedzanie wioski beduińskiej (wystruganej specjalnie na potrzeby turystów – dopatrzyliśmy się bambusa jako budulca lepianek!!!), kolacja z pokazem tańca brzucha i derwiszów oraz lampienie się przez teleskop na okoliczne planety. Jedna praktyczna uwaga, polecamy skorzystanie z usług lokalnych biur podróży, gdzie cena takiej wycieczki będzie ponad dwukrotnie tańsza niż u hotelowego rezydenta, a poziom kiczu dokładnie ten sam

Poza tym wybraliśmy się na zorganizowaną wycieczkę do Luxoru i okolic. Było gorąco, bardzo gorąco, dużo piachu, ruin i kamieni. Po drodze byliśmy zmuszani do odwiedzania tzw. wytwórni papirusu i innych badziewi, które stworzone są wyłącznie po to żeby zedrzeć z turystów pieniądze. „Najciekawsza” przygoda z tego wyjazdu to pobyt w Dolinie Królów. Nie można tam było robić zdjęć ale korzystając z okazji, że nikt nie pilnuje i nikt nie widzi maczek zrobił zdjęcie komórką w grobowcu Ramzesa IX. Gdy wychodziliśmy z grobowca już czekał na nas mundurowy i pokazywał palcem na kieszeń, w której był telefon. Skonfiskował telefon i powiedział, że już go nie odda i że czekają maczka kłopoty – wizyta na policji, wysoka kara, itp. Na szczęście droga do wyjścia z grobowca była długa i zanim wyszliśmy z grobowca udało się gościa przekupić i odzyskać telefon. Kosztowało nas to 150 funtów egipskich . I tak oto mamy najdroższą pamiątkę z Doliny Królów. Szkoda tylko, że grobowiec nie był zbyt atrakcyjnym obiektem fotograficznym

[Show as slideshow]

Lecimy na Karaiby!

myszka — Thu, 01 Apr 2010 20:13:44 +0000

Jak pewnie większość z Was wie maczek obchodził dziś urodziny. Korzystając z niniejszego bloga chciałam złożyć najszczersze wyrazy: zdrowia, szczęścia, pomyślności oraz wszystkie możliwe synonimy dobrobytu

Pewnie będzie dla was jak i dla niego dużą niespodzianką prezent jaki ode mnie dostał. Za otrzymaną kilka dni temu „trzynastkę” kupiłam wycieczkę last minute na Barbados!!! (Tak, na BARBADOS, TEN BARBADOS!). Wyruszamy zaraz po Świętach. Nie możemy doczekać się krystalicznie czystej wody, błękitnego nieba i leżenia pod palmami na bielutkim piasku.

Trzymajcie się ciepło kochani i oczekujcie już wkrótce wpisów z podróży.

为什么中国?

myszka — Fri, 18 Sep 2009 18:56:53 +0000

Wèi shén me Zhōngguó? Dlaczego Chiny? Sprawa jest dość skomplikowana. Bo maczek chciał pojechać do Japonii a ja chciałam do Tajlandii Odpowiedź na to pytanie zawiera również odniesienia do wspólnie wymarzonej przez nas podróży koleją transsyberyjską do Pekinu. I tak to jakoś „głupio wyjszło”

Bilety zostały zakupione w marcu po okazyjnej cenie (połowę taniej niż na kayaku;) . Zainetersowanym tanimi podróżami do Azji polecamy portal transazja.pl.

Od pół roku przemierzamy zasoby internetu: czytamy fora, oglądamy zdjęcia szukając wymarzonej trasy przez kraj wielkości Europy i w końcu się zdecydowaliśmy:) Dzisiaj poczyniliśmy ostatnie rezerwacje.

Przylatujemy do Pekinu 3 paździenika i tego samego dnia lecimy na południe Chin – do Chengdu, stolicy prowincji Syczuan (żeby uniknąć tłoku podczas 60-tej rocznicy utworzenia Chińskiej Republiki Ludowej, która przypada 1 października, zwiedzanie Pekinu zostawiamy na sam koniec podróży). 7 października lecimy do Guilin, gdzie poszwendamy się po okolicznych wioskach, następnie 15 października zdobędziemy Shanghai i ostatni tydzień pobytu spędzimy w Pekinie.

Umyślnie ograniczylismy ilość odwiedzanych miejsc, by nie trzeba było stawiać przesadnie dużych kroków i zbytnio sie spieszyć. Niestety byliśmy zmuszeni zrezgnować z odwiedzenia Hong Kongu, Lijiangu – miesteczka u podnóża Himalajów i jeszcze paru innych miejsc, ale może uda się to wszystko zobaczyć przy następnym podejściu. W końcu maczek marzy o wyprawie do Arabii Saudyjskiej, ja o Chile, więc prawdopodobnie w przyszłym roku znowu pojedziemy do Chin