P.S. Film, podobnie jak ostatni odcinek Dr. House, kręcony aparatem Canon 5D Mark II

P.S. Te Karaiby to był Prima Aprilis! Ale takiego egzotycznego wyjazdu sobie i Wam oczywiście życzymy

Zajęcia teoretyczne prowadzone są w formie wykładów obejmujących swoim zakresem takie zagadnienia jak fizyka i fizjologia freedivingu, sprzęt, anatomia, bezpieczeństwo, charakterystyka zbiorników wodnych, itp. Natomiast na zajęciach basenowych uczymy się przede wszystkich poprawnej techniki pływania w płetwach i bez płetw, poprawnego zanurzenia (tzw. scyzoryk), procedur jakie obowiązują na zawodach we freedivingu i wielu innych przydatnych rzeczy. Każde zajęcia praktyczne poprzedzone są półgodzinną sesją rozciągania, jogi i technik relaksacyjnych.

Kurs już praktycznie za nami. Ostatnie dwa zajęcia to było zaliczanie statyki (czyli wstrzymania oddechu w bezruchu) i dynamiki (czyli płynięcia pod wodą na jednym oddechu). Aby zaliczyć pierwszy level trzeba było przepłynąć 25m z płetwami w dynamice i wytrzymać minimum 1:15 w statyce. Oczywiście oboje zaliczyliśmy bez problemu .

Przed nami jeszcze egzamin teoretyczny. Poniżej zdjęcia i filmik z kursu.

Wyświetl jako pokaz zdjęć

Koniec roku, potocznie zwany Sylwestrem (ang. Silvester Night ) postanowiliśmy spędzić z naszymi przyjaciółmi – Christofem, Kamilą i Wojtusiem – w Rabce. W planach było białe szaleństwo, w sensie zjeżdżanie na tyłku, rzucanie śnieżkami i lepienie bałwana, jednak rzeczywistość okazała się nieco inna i śnieg zaczął padać dopiero jak wyjeżdżaliśmy. Ale i tak było fajnie.

Mieszkaliśmy w ośrodku rehabilitacyjno-wczasowym Krasnal, w którym rolę stróża odgrywał sympatyczny pan, podobny trochę z wyglądu a bardziej z głosu do Pana Poety z Komicznego Odcinka Cyklicznego . Poza nami mieszkały tam same rodziny z małymi dziećmi

Ponieważ pogoda średnio dopisywała to większość czasu spędzaliśmy na grze w Dixit. Polecamy, to bardzo ciekawa gra wyobraźni, która zyskała tytuł gry roku 2009 we Francji. Poniżej próbki kart z gry:

Sam wieczór sylwestrowy spędziliśmy pod stokiem Polczakówka pijąc grzane piwo i piekąc kiełbaskę na ognisku. Podczas gdy byliśmy zajęci konsumpcją pysznej kiełbaski, Kamila zabrała maczkowi aparat i robiła zdjęcia fajerwerków. Efekty możecie zobaczyć w galerii .

Natomiast w pierwszy dzień nowego roku świętowaliśmy pierwsze urodziny Wojtka. Był pyszny tort, baloniki i masa prezentów .

Dzień przed odjazdem mimo wciąż nie najlepszej pogody wybraliśmy się czarnym szlakiem na Maciejową, bo głupio być w górach a nie być w górach .

SZCZĘŚLIWEGO NOWEGO ROKU!

Wyświetl jako pokaz zdjęć

Wyprawę możemy uznać za w pełni udaną . Chiny to kraj nie tylko odległy geograficznie, ale również kulturowo. Ludzie zachowują się tam zupełnie inaczej niż w Europie. Niektóre zachowania nam się podobały, inne śmieszyły, były też takie, które nas irytowały.

Co nam się podobało:

• Sposób spędzania wolnego czasu przez Chińczyków, czyli taniec w parku, tai-chi, puszczanie latawców, granie w gry (szachy, go, mahjong, karty). Mimo komunizmu, ludzie potrafili się cieszyć i korzystać z życia
• Pyszne jedzenie! Podczas całej wyprawy staraliśmy się jeść to co Chińczycy i wszystko bardzo nam smakowało. Raz tylko nie trafiliśmy z daniem, bo zamiast pysznej wieprzowinki z warzywami dostaliśmy jakieś poćwiartowane kawałki tłuszczu. Nie dało się tego przełknąć Maczkowi bardzo przypadła do gustu ostra kuchnia z okolic Chengdu i bardzo aromatyczny pieprz syczuański, który oczywiście przywieźliśmy ze sobą do Polski . Myszka uwielbiała wszelkie bułeczki i pierożki gotowane na parze, które wciągaliśmy na pierwsze śniadanie. Miały różne nadzienia – na słodko, warzywne, mięsne, z makaronem sojowym, itp. Były bardzo tanie i smaczne. Będzie nam tego brakować. Generalnie staraliśmy się jeść w miejscach mało turystycznych, a nawet w odradzanych przez przewodnik, czyli na straganach i w małych restauracjach, gdzie jadali sami Chińczycy i gdzie warunki higieniczne na pierwszy rzut oka nie spełniały norm europejskich. I tutaj musimy zaznaczyć, że przez cały pobyt nie mieliśmy w ogóle żadnych dolegliwości żołądkowych! Jeśli ktoś chce spróbować prawdziwej kuchni chińskiej to naszym zdaniem powinien jadać w takich właśnie miejscach, a unikać eleganckich i drogich restauracji, w których jedzenie jest dostosowywane do podniebień europejskich.
• Cuda na kiju , czyli najprzeróżniejsze mięska, warzywa, itp. nabite na patyk i grillowane lub smażone w woku. Palce lizać!
• Sposób podawania dań, czyli wszystkie potrawy na środku stołu, tak żeby każdy z siedzących przy stole mógł skosztować każdej z potraw
• Życzliwość ludzi . Generalnie ludzie byli dość życzliwi i pozytywnie nastawieni do obcych, a najbardziej było to widać na prowincjach poza miastem, gdzie nikt nie mówił po angielsku i trzeba było się porozumiewać na migi.
• Różnorodność geograficzna – piękne widoki i prawdziwe cuda natury, choć widzieliśmy zaledwie ułamek z tego co Chiny mają do zaoferowania.
• Herbata chryzantemowa (słyszał ktoś kiedyś o takiej?) – jedna z najlepszych herbat jakie w życiu piliśmy, zrobiona z ususzonych kwiatów chryzantemy. Jeśli ktoś chciałby spróbować to niech jedzie do Chin (albo niech przyjeżdża do nas:) ).

Co nas śmieszyło:

• Zdjęcie z białasem. Bardzo dużo Chińczyków nas fotografowało i fotografowało się z nami, jakbyśmy byli co najmniej przybyszami z obcej planety. Wymyśliliśmy więc nowy termin “chinese combo”, czyli w skrócie “zrób zdjęcie znanemu miejscu (np. Buddzie w Leshan) i białasowi za jednym zamachem – zdobędziesz kombosa i dostaniesz podwójne 100 punktów!” .
• Spawanie bez masek ochronnych – w Polsce nie do pomyślenia, w Chinach normalka.
• Pakowność rowerów, motorowerów i riksz. Polskie firmy przewozowe powinny się uczyć od Chińczyków ile skrzynek towaru można zapakować na rower . Śmieszne było też to, jak jeździli na swoich jednośladach. Nierzadko można było zobaczyć po 3-4 osoby na skuterze + towar trzymany w reklamówkach, albo dzieci stojące (sic!) na bagażniku i trzymające tatusia za szyję, podczas gdy tatuś prowadził skuter.
• Jazda pod prąd i bez świateł. Przekonaliśmy się o tym w pierwszy dzień podczas morderczej podróży rikszą z centrum Chengdu do naszego hostelu. Cud, że przeżyliśmy
• “Wyspecjalizowane” ulice, które widzieliśmy głównie w Chengdu. Polegało to na tym, że na jednej ulicy stało obok siebie kilkanaście sklepów o takiej samej branży. Czyli np. sklepy meblowe – 8 pod rząd, sklepy z oświetleniem – 10 pod rząd, sklepy z wentylatorami i klimą – 7 pod rząd, ulica “spawalnicza”, czyli kilkanaście warsztatów jeden obok drugiego, itd.
• Narzucone przez rząd uwielbienie Mao Zedonga. Mao był widoczny wszędzie począwszy od pieniędzy, na których widnieje jego podobizna, poprzez koszulki, czapeczki, torby, plakaty, obrazy, figurki, a na zegarkach skończywszy. Szkoda, że młode pokolenie nie zdaje sobie sprawy kim tak naprawdę był Mao.
• Szpony, czyli 2-3 cm pazury u mężczyzn. Wyglądało to co najmniej śmiesznie, a często wręcz obleśnie No ale Chinkom chyba się podoba
• Plucie w miejscach publicznych. Nagminne i praktykowane przez wszystkich – dzieci, mężczyzn, kobiety, mnichów, itp. itd. I to nie takie dyskretne splunięcie, ale głośna chara spod serca . Maczek szybko podłapał klimat i pod tym względem zachowywał się jak rasowy Chińczyk .

Co nam się nie podobało:

• Blokowanie Internetu. Sieć działała koszmarnie wolno, bo każdy request jest filtrowany pod względem treści przez Wielki Firewall, przez co pisanie przez nas notek często było syzyfową pracą . Dużo stron jest zablokowanych, m.in. YouTube i Vimeo, podobnie jak wszystkie strony niewygodne dla rządu np. głoszące prawdę na temat praw człowieka w Chinach, opisujące “dokonania” Mao, sytuację w Tybecie czy podające informacje o protestach na placu Tian’anmen. Przez to młode pokolenie dorasta w Matrixie i nie wie co tak naprawdę dzieje się w ich kraju.
• Brak respektowania przepisów ruchu drogowego – w Chinach piesi nie mają żadnych praw i każde przejście przez ulicę było dla nas wyzwaniem. Samochody nie zatrzymywały się na czerwonym świetle, często jeździły pod prąd, bez świateł. Pieszy nigdy nie ma tam pierwszeństwa, nawet na pasach gdy ma zielone światło. Koszmar! Dwa razy jechaliśmy rikszą pod prąd i bez świateł – w Chengdu i Yangshuo, raz widzieliśmy wypadek – dwa samochody się zderzyły, bo jeden jechał pod prąd na 6-pasmowej ulicy przedzielonej na środku pasem zieleni. Jak on to zrobił – nie wiemy
• Naganiacze. Najlepiej nie zaczynać z nimi w ogóle rozmowy, bo ciężko ich odpędzić. W sklepach i na straganach nie ma możliwości obejrzenia w spokoju oferowanego towaru, bo od razu w ruch idzie kalkulator i sprzedawcy zmuszają do podawania swojej ceny. Nie docierało do nich, że nie chcemy czegoś kupić bo nam się nie podoba. Zawsze krzyczeli “tell me how much!”. Nie lubimy się targować, ale w Chinach wychodziło nam to całkiem nieźle, dużo lepiej niż w Egipcie. Łatwo zbić cenę 3-4 krotnie.
• Chińskie toalety publiczne. Większość brudna, śmierdząca, bez papieru toaletowego, mydła i wody. Przeważały kibelki w stylu “na Małysza”, bardzo często bez drzwi, albo z niskimi drzwiami, tak że było widać głowę, co pewnie sprzyjało brataniu się ze współtowarzyszami . Dużo toalet miało też jedną wspólną “rynnę”, która przechodziła przez wszystkie kabiny – coś jak “pływające sushi” . Zapach w większości z nich był nie do zniesienia, co pomagało maczkowi trenować freediving – załatwianie się na bezdechu .
• Inne ceny dla Chińczyków, i inne dla białych turystów. Przykład – byliśmy w sklepiku w Szanghaju i przy nas Chińczyk kupował Pepsi 0,5l. Zapłacił za nią 3 yuany. Potem my chcieliśmy kupić ice tea, która jest tańsza od Pepsi i ku naszemu zdziwieniu facet zażądał 6 yuanów! No to poprosiliśmy też o Pepsi – również 6 yuanów. Grrrr… To nam się zdecydowanie nie podobało. Ale trzeba przyznać, że zjawisko to występowało wyłącznie w miejsach mocno turystycznych. Poza takimi miejscami było ok.
• Zupełny brak kultury w metrze. Było to widoczne najbardziej w Szanghaju (Pekin jest trochę bardziej cywilizowany). Otóż, na stacjach metra przy torach były namalowane strzałki, które pokazywały gdzie należy się ustawić w kolejce i którędy należy wypuszczać ludzi z metra. Generalnie chodziło o normalną zasadę – najpierw wypuść ludzi z pociągu, potem wsiadaj. W Szanghaju rozumiane jest to inaczej. Kolejka ludzi stoi na wyznaczonych miejscach ale gdy tylko podjeżdża metro i otwierają się drzwi tłum od razu wbija do środka nikogo nie wypuszczając. Trzeba naprawdę mieć niezłą siłę przebicia, żeby się z metra wydostać!

Ok, tyle tytułem wstępu… Ponieważ przed nami jeszcze pakowanie przed wyjazdem, w skrócie zdamy relację z naszych ostatnich trzech dni w Pekinie.

Odwiedziliśmy m.in.:

Plac Tian’anmen

Tego placu nie trzeba reklamować. Jest znany na całym świecie z tego, że w 1989 roku chińska armia została brutalnie zmasakrowana przez nieuzbrojonych studentów (wg. źródeł chińskich) . Wybraliśmy się tam o wschodzie słońca, żeby zobaczyć ceremonię wciągania flagi. Udało nam się zobaczyć czubek masztu i wysłuchać hymnu. Reszta była niewidoczna, bo oczywiście zanim tam dotarliśmy to wszyscy już tam na nas czekali . Chcieliśmy jeszcze rzucić okiem na czczone przez Chińczyków zwłoki Mao Zedonga, ale po zakończeniu hymnu wszyscy pobiegli do kolejki pod mauzoleum. Nie można robić zdjęć wielkiemu przewodniczącemu, więc stwierdziliśmy, że nie opłaca się stać kilku godzin w kolejce. Plac Tian’anmen jest ogromny, przed wejściem na plac ustawione są Security Check Pointy, gdzie skanują torby i plecaki. Jest pełno policjantów i żołnierzy, którzy pilnują porządku. Z sympatyczniejszych rzeczy – od rana przychodzą tam ludzie puszczać latawce – na pierwszy rzut oka myśleliśmy, że nad placem krążą jastrzębie .

Muzeum Nauki i Techiniki

Myśleliśmy, że będzie przypominało muzeum w Szanghaju więc z bananem na ryju ochoczo kupiliśmy bilety i ruszyliśmy zwiedzać. Radość nie trwała długo, bo okazało się, że połowa eksponatów jest nieczynna, a druga połowa zepsuta . Jednym słowem – porażka. A najlepsze jest to, że to muzeum zostało otwarte miesiąc temu. Widać, że jest to prawdziwe dzieło Made in China.

Hutongi

Pekin słynie z hutongów, czyli niskich domków poprzecinanych wąskimi uliczkami. Domki te są bardzo stare, mimo to wciąż mieszkają w nich ludzie w bardzo prymitywnych warunkach.  Nie ma tam kanalizacji, za to prawie każdy domek ma klimę . Panuje tam niesamowity nastrój i klimat starego Pekinu. Im głębiej się zapuszczaliśmy, tym mniej było naciągaczy a więcej życzliwych i uśmiechających się ludzi.

Park Jingshan

Widać z niego panoramę Zakazanego Miasta, ale warto tam przyjść ze względu na ludzi, którzy przychodzą tam aby tańczyć, grać w gry, puszczać latawce, ćwiczyć tai chi. Od Chińczyków można się nauczyć sposobów spędzania wolnego czasu, tego będzie nam brakowało w Polsce .

Wybraliśmy się też do dwóch marketów. W jednym, Hongqiao, zrobiliśmy małe zakupy – “oryginalna” torba Samsonite i trochę pamiątek. Trzeba się tam ostro targować, bo ceny “startowe” są 3-4 razy wyższe od końcowych. I nie da się tam spędzić za dużo czasu, bo sprzedawcy albo ciągną za rękę, albo krzyczą “hello”. Na dłuższą metę jest to męczące. W drugim, przy jednej z odnóg ul. Wangfujing, wpadliśmy na chwilę, żeby zaspokoić nasz głód (i ciekawość) i zjedlismy skorpiony i koniki polne. Naprawdę bardzo smaczne, polecamy! Ceny są tam dużo niższe niż na nocnym targu i nie oszukują. Na nocnym targu dziwnym trafem dwa razy pod rząd zostaliśmy oszukani – przy płaceniu banknotem 100Y wydawano nam o 10 yuanów za mało. Dobrze, że przeliczaliśmy resztę przy sprzedawcach – oddali pieniądze .

To tyle. Wrażeń było oczywiście dużo więcej, ale nie sposób wszystkiego tutaj opisać. Zdjęcia z ostatnich trzech dni dodamy po powrocie do Polski, bo czas już iść spać – przed nami ponad 19 godzin podróży!!!

Wyświetl jako pokaz zdjęć

123►

Wynajęliśmy sobie automatycznego przewodnika, czyli coś na kształt walkmana ze słuchawką – mieliśmy kontakt z bazą . Pobyt wśród komnat cesarskich umilała nam chińska lektorka mówiąca po polsku z mandaryńskim akcentem . Pałac jest ogromny, zbudowany symetrycznie, a mieszkali w nim kolejni cesarze dynastii Ming i Qing, cesarzowe, cesarzowe wdowy i konkubiny (jeśli kogoś z czytających tego bloga pominęliśmy to bardzo przepraszamy ).

W pałacu spotkaliśmy grupkę Brazylijczyków, którzy założyli fanclub maczka. Wcześniej spotkaliśmy ich w Szanghaju i bardzo chcieli zrobić sobie z maczkiem zdjęcie. Tym razem była powtórka z rozrywki. Jak tylko nas zauważyli to zaczęli krzyczeć “Amigo! Amigo!” i była oczywiście kolejna sesja z maczkiem. Nie wykluczone, że jeszcze ich spotkamy . To nie był jedyny przypadek zdjęć z naszym udziałem. Nasz blog chyba jest tutaj bardzo popularny i nie jest blokowany przez chińskie władze, bo prawie codziennie jacyś Chińczycy robią sobie z nami zdjęcie. Jesteśmy również ostrzeliwani przez chińskich paparazzi, którzy z nienacka (lub tzw. przyczajki) robią nam zdjęcia lub filmują. Ach ta sława…

Tego samego dnia zwiedziliśmy też świątynię Nieba, ale dużo bardziej podobało nam się w restauracji Quanjude Roast Duck Restaurant, gdzie serwowano kaczkę po pekińsku. Restauracja była kilkupiętrowa – my wylądowaliśmy na 4. piętrze. Wystrój w środku był jak z serialu “Dynastia” – kryształowe żyrandole, pozłacane ściany, piękne haftowane obrusy i… kucharze w maskach przeciwwirusowych . Zamówiliśmy pół kaczki + gadżety, czyli naleśniczki, ogóreczki, cebulkę, czosneczek, cukier, sos i musztardę o konsystencji rosołu. Po jakichś 20 minutach czekania dosłownie wjechała kaczka . Przy naszym stoliku kucharz przy użyciu tasaka podzielił ją na małe kawałki. Dostaliśmy talerz mięska + pół kaczej głowy wraz z mózgiem. Kelner zaprezentował sposób jedzenia – kawałek mięsa macza się w sosie i układa na naleśniku wraz z dodatkami. Po czym naleśnik zawija się i wędruje on prosto do ust w przypadku myszki. W przypadku maczka maczany był w piekielnie ostrej musztardzie . Zanim jednak trafiliśmy na pyszną kaczkę, postanowiliśmy udać się do restauracji polecanej przez Lonely Planet – Bianyifang Kaoyadian. Pokazaliśmy taksówkarzowi na mapie gdzie chcemy jechać, coś tam pomamrotał po chińsku i podwiózł nas pod samą restaurację. Ku naszemu rozczarowaniu restauracji już nie było. Ba – nie było połowy budynku, w którym kiedyś się znajdowała . No cóż…

Następnego dnia, czyli w czwartek, z samego rana wybraliśmy się na Wielki Mur. Jest kilka miejsc w okolicy Pekinu, gdzie można zwiedzać mur. My wybraliśmy najbliższe i najbardziej zatłoczone miejsce – Badaling, które okazało się nie być aż tak zatłoczone jak się spodziewaliśmy. Wystarczyło wdrapać się trochę wyżej i dalej niż inni, by móc ponapawać się w spokoju tym jednym z siedmiu cudów świata (oczywiście zaraz po Mazurach, Chybotku i wodospadzie Kamieńczyk ). Do Badaling dojechaliśmy miejskim autobusem 919 za 12 yuanów i jest to jedna z najtańszych opcji dostania się na mur. Tym samym nie opłaca się płacić 240 yuanów za wycieczkę, które organizują wszystkie hostele i biura turystyczne. I tutaj trzeba uważać, bo na drodze od stacji metra do przystanku jest biuro sprzedające takie wycieczki, i oczywiście masa naganiaczy, którzy po spytaniu gdzie jest przystanek 919 kiwali przecząco głową i pokazywali palcem na to właśnie biuro. Podróż trwa dokładnie godzinę (Lonely Planet twierdzi, że 90 minut).

Na miejscu trzeba uważać i nie kupować wody, którą sprzedają “tubylcy”. Jest to zwyczajna, podstępnie zabutelkowana kranówa, za którą wołają sobie czasami nawet po 10 yuanów (za butelkę 0,5l). Wiedzieliśmy o tym wcześniej i zaopatrzyliśmy się w mieście .

Na mur wjechaliśmy kolejką, która wyglądała jak karuzela dla dzieci, a resztę przeszliśmy na piechotę. I tutaj daliśmy się trochę naciąć, bo kupiliśmy nieświadomie bilet na “karuzelę” w obie strony, co okazało się bez sensu, bo ta kolejka jeździła tylko w jednym miejscu i trzeba by było się wracać dość spory kawałek po, momentami, bardzo stromych schodach.

Wyświetl jako pokaz zdjęć

12►

Po przyjeździe do centrum z lotniska jakiś taksówkarz myślał, że spotkał jeleni, którzy dopiero dotarli do Chin i zaoferował nam podwózkę do hostelu za 60 yuanów. Olaliśmy go i skorzystaliśmy z metra, co kosztowało nas w sumie 4 yuany . I wcale nie było daleko .

Hostel jest taki sobie. Pokój jest ok, obsługa mówi jako tako po angielsku, ale pod prysznicem jest letnia woda. Lepsze warunki mieliśmy na wsi niż tutaj . Jeśli ktoś chciałby nocować w Forbidden City Hostel (Hotel?) to radzimy poszukać innego miejsca, chociaż lokalizacja jest bardzo dobra – jak sama nazwa wskazuje jesteśmy bardzo blisko Zakazanego Miasta i placu Tian’anmen.

Zwiedzanie Pekinu rozpoczęliśmy od Pałacu Letniego. Miła niespodzianka – można dojechać tam metrem (linia nr 4), o czym niestety nie wspomina najnowsze wydanie Lonely Planet. Pałac Letni mały nie jest – ma ponad 290 hektarów i został wybudowany przez cesarza Qianlong w prezencie dla swojej mamy (przy okazji – pozdrawiamy nasze mamy ). Jest to kompleks kilkudziesięciu budynków (coś na kształt dużego kempingu), poprzecinanych rzeczkami, położony nad wielkim sztucznym jeziorem Kunming. Jesteśmy w posiadaniu szykownego szkicu całego terenu i dla zainteresowanych możemy zorganizować tanio tour “palcem po mapie” .

Pałac Letni nie bez powodu został wpisany na listę Światowego Dziedzictwa UNESCO, ale co chcielibyśmy przy okazji zaznaczyć to to, że nie rozumiemy chińskiej sztuki pod tytułem “kawał zerodowanej skały w roli pominika” ale bardzo, ale to bardzo podobają nam się trójwymiarowe klombiki kwiatowe.

W Pałacu było bardzo dużo turystów, większość z nich to były chińskie wycieczki, które charakteryzowały się tym, że przewodnik miał w ręku czerwoną chorągiewkę a każdy z uczestników miał czerwoną czapeczkę. Dzięki temu wszystkie wycieczki łączyły się w harmonijną całość, co idealnie komponowało się z zielenią drzew i krzewów oraz błękitem bijącym znad jeziora.

Z Pałacu pojechaliśmy w kierunku placu Tian’anmen i… przegapiliśmy ten plac. Tzn. co innego wskazywał GPS a co innego podpowiadał nam zmysł wzroku. Dopiero później dowiedzieliśmy się, że Tian’anmen to też nazwa bramy z wizerunkiem Mao, stojącej między placem a  Zakazanym Miastem. Chcieliśmy zobaczyć ceremonię opuszczania flagi na placu, ale zobaczyliśmy tylko próbę żołnierzy przed ceremonią a później fala tłumu wyniosła nas poza rejon placu. Stwierdziliśmy, że przyjdziemy tutaj w innym dniu.

Z interesujących rzeczy – po obu stronach placu stoją potężne telebimy z jakością jakiej wcześniej nie widzieliśmy – Full HD albo i lepiej . Puszczają tam w kółko film z uroczystości 60-lecia Chin.

Z placu poszliśmy na nocny targ Donghuamen, na którym można kupić i zjeść różne dziwactwa – koniki polne, jedwabniki, kraby, raki, węże, jelita świńskie, skorpiony, chrząszcze, penisy baranie, rozgwiazdy, płetwy rekina, flaki, ptasie gniazda, nerki, ośmiornice, meduzy i inne smakowitości. Wszystko świeżutkie i serwowane na patyku – smażone lub grillowane. Tym razem postanowiliśmy za bardzo nie szaleć i skusiliśmy się na jedwabnika, dwa gatunki chrząszczy, ptasie gniazdo i stonogę. Jako, że ten targ jest 100 metrów od naszego hostelu, na pewno nie raz jeszcze tam zajrzymy i skosztujemy innych frykasów.

Wyświetl jako pokaz zdjęć

12►