O 15:40 byliśmy już prawie na miejscu. Prawie, bo jakieś 500m od celu urwała się nam linka od sprzęgła i samochód stanął. Szczęście w nieszczęściu, że udało mi się zjechać do zatoczki autobusowej, tak że nie blokowaliśmy ruchu. Szczęście w nieszczęściu, że parę miesięcy wcześniej szukałem w Internecie jakiejś taniej oferty assistance, żeby ubezpieczyć naszego często psującego się starucha. Nic nie znalazłem, ale tego samego dnia zadzwonił do mnie konsultant (czyt. naciągacz) z mBanku z super ofertą – assistance za 15zł miesięcznie z pełnym wypasem i przypisany do osoby, a nie samochodu. Powiedziałem panu, że bardzo się ciesze, że do mnie dzwoni, bo mój samochód często się psuje i chętnie skorzystam. No i wczoraj się przydało Zadzwoniłem, zgłosiłem co się stało, za ok. godzinę przyjechała laweta i zabrała auto na swój parking, a za kolejne 40 minut pojawił się kierowca z najnowszym Fordem Focusem, którego dostaliśmy na 3 pełne doby Dzięki niemu dojechaliśmy nie tylko na drugą wigilię, ale również do Łazisk.

Myślałem, że to koniec przygód tego dnia… ale swoistą wisienką na torcie było uszkodzenie lampy błyskowej, które zauważyłem jak się już wypakowaliśmy. Wyłamała się gorąca stopka w lampie Generalnie lampa działa, ale jak się robi zdjęcia w pionie to trochę “zwisa”, a w poziomie przechyla się na bok… Dzisiaj z moim tatą – urodzonym McGyverem – rozkręciliśmy lampę, żeby jakoś to naprawić. Po złożeniu i porządnym dokręceniu jest trochę lepiej, ale dalej złącze nie jest stabilne.

Na szczęście w przesądy, gusła, wróżenie z fusów, Swaroga, Welesa i Peruna nie wierzymy, więc mamy nadzieję, że cały rok nie będzie taki. No chyba, że to zapowiada nowe auto w przyszłym roku?

Dawniej wierzono, że tego dnia zaciera się granica między światem żywych i światem zmarłych. Zarówno dobre jak i złe duchy tego dnia mogły łatwo przedostawać się do świata żywych. Duchy przodków były czczone i zapraszane do mieszkań i domów, z kolei duchy złe były odstraszane. Stąd pozostała tradycja strojenia mieszkań upiornymi “gadżetami” tak żeby przegonić wrogie duchy, i tradycja przebierania się aby złe duchy nie mogły nas rozpoznać ani nam zaszkodzić.

Akurat się złożyło, że listopadowy długi weekend postanowiliśmy spędzić w Dublinie odwiedzając Iwonkę, Piotrka i Jasia. W Irlandii Halloween jest świętem narodowym, więc spodziewaliśmy się wielu atrakcji i niezapomnianych wrażeń.

Wrażenia na pewno będą niezapomniane ale atrakcje okazały się jednak trochę inne niż zakładaliśmy… (sytuację mniej więcej obrazuje poniższy filmik)

Click here to view the embedded video.

Pierwszy dzień spędziliśmy na mini zakupach w Penny’s, spacerze po Phoenix Park i wieczornym sushi w restauracji Yamamori. Nikt nie spodziewał się, że na drugi dzień złapie nas tzw. grypa żołądkowa. Zaczęło się w nocy od Tomka, który nagle zaczął bardzo mocno wymiotować. Później zaatakowało mnie – spędziłem półtora dnia w łóżku z gorączką, a w przerwach dla “relaksu” biegałem do łazienki . Myszka nie miała rewolucji żołądkowo-jelitowych ale też złapała ją gorączka i osłabienie…

Kluczem programu oczywiście miało być Halloween. Oglądanie przystrojonych domów, parada upiorów, i inne. Skończyło się na tym, że wieczorem gdy dzieciaki zaczynały chodzić po domach i straszyć przeszliśmy się po okolicy pooglądać dekoracje. Przyznam, że nie powaliły mnie. Większość domów nie była w ogóle przystrojona, a pozostałe przystrojono bardzo skromnie. Może to efekt irlandzkiego kryzysu? Po drodze widzieliśmy gromady poprzebieranych dzieciaków, które chodziły od domu do domu wołając “trick or treat” i zgarniając masę cukierków. Dziwne, że nas nikt nie uraczył cukierkami, bo wyglądaliśmy jak zombiaki – wymęczeni, obolali i z gorączką . Liczyliśmy też po cichu na to, że dzieciaki przyjdą do nas. Czekaliśmy uzbrojeni w paczkę Michałków. (Nie)stety nikt nie przyszedł, a Michałki oczywiście się nie zmarnowały .

Na szczęście po 3 dniach wszelkie objawy ustąpiły i mogliśmy aż jeden dzień poświęcić na zwiedzanie okolicy – zobaczyliśmy fabrykę Guinnessa i katedrę Christ Church. Fabryka bardzo nam się podobała. Można było zobaczyć proces produkcji piwa Guinness, degustować i w cenie biletu wypić perfekcyjny kufel piwka – do wyboru albo nalany przez barmana w barze na samej górze, albo przez siebie po krótkim instruktażu co i jak. Wybrałem drugą opcję i dostałem certyfikat nalewacza Guinnessa . Tomkowi chyba też się podobało, bo całe muzeum zwiedził “na jawie”, dopiero jak wyszliśmy uciął sobie drzemkę.

W Christ Church chcieliśmy przede wszystkim zobaczyć kawiarnię zrobioną w krypcie. Niestety okazało się, że całość zajęła jakaś wycieczka szkolna i był taki ścisk, że szybko się stamtąd ewakuowaliśmy.

[Show as slideshow]

Click here to view the embedded video.

Stare chińskie przysłowie mówi:

一畫勝千言 (Jeden obraz jest wart więcej niż tysiąc słów)

Z szacunku do chińskich mędrców i do Was nasi drodzy czytelnicy, postanowiliśmy oszczędzić Wam długie godziny czytania relacji (vel. epopei) z Niesulic, chociaż wiemy, że byłaby ona równie ciekawa i wciągająca jak “Kordian” Juliusza Słowackiego, a opisy przyrody byłyby bogatsze i dłuższe niż w “Nad Niemnem” Elizy Orzeszkowej… Dlatego zapraszamy do “przeczytania” naszej galerii 30 tysięcy słów…

[Show as slideshow]

Ruszyliśmy więc z powrotem. W pewnym momencie droga leśna się rozwidlała. Po prawej dostrzegłem fragment latarni morskiej Stilo. Chwila namysłu (czy damy radę z wózkiem pod górę pełną piachu?)… Idziemy! Nie było lekko ale na szczęście droga nie była zbyt długa. Teraz odpoczywamy sobie na szczycie i korzystamy z chwili zasięgu, żeby wysłać wpis.

Za chwilę ruszamy dalej leśną drogą a później w planach mamy zobaczenie pałacu w Sasinie i pyszny domowy obiad w zajeździe Alusia.

Korzystam teraz z okazji, ze jestesmy w Lebie i dodaje wpis bo niestety (albo stety) w Sasinie nie ma w ogole zasiegu. I nie mowie o braku 3G czy EDGE – tu nie ma zasiegu w ogole! Na telefonie wyswietla sie “brak sieci” W zwiazku z tym wpisow raczej nie bedzie

Wczoraj bylismy nad morzem. Tomus nie ogarnial tej wielkiej szumiacej kaluzy i rozgladal sie nerwowo na boki. Temperatura wody w morzu zachecala, ale do pozostania na piasku mimo to zanurzylem sie do polowy lydek a Tomus zagarnal raczka wode z Baltyku.

Dzisiaj z racji, ze zar w postaci sporych kropel leje sie z nieba odpuscilismy sobie plaze i wybralismy sie na wycieczke do Leby. Chcielismy zobaczyc ruchome wydmy ale jest zimno wiec uruchomilismy “plan b” i odwiedzilismy wystawe terakotowej armii, ktorej nie udalo nam sie zobaczyc bedac w Chinach. Bilet na armie kosztowal 14zl a w cenie byla wypasiona figurka – good deal

Teraz jestesmy na rybce w barze Korsarz a pozniej… pewnie pojdziemy na wystawe zabawek z PRLu

Jest fajnie

P.S. Ze zdjeciami ubogo, bo wiekszosc robimy aparatem a nie komorka.