Click here to view the embedded video.

Po ponad godzinnej jeździe na sankach pojechaliśmy do Wałbrzycha na obiad do Restauracji Maria. Jest to restauracja, która poza tradycyjną kuchnią polską serwuje również pyszne dania kuchni japońskiej. Pewnie ze względu na sporą liczbę japońskich firm w okolicy, takich jak np. Toyota. Tomkowi bardzo smakował japoński ryż i nawet zakosił myszce widelec, bo swoim dziecięcym plastikowym nie chciał jeść .

Po obiadku ruszyliśmy dalej w trasę do Szczawna Zdrój, gdzie odwiedziliśmy koleżankę myszki – Agnieszkę, z którą wybraliśmy się na spacer do pijalni wód (nie wódek!) mineralnych. Opici i uzdrowieni ze wszystkich możliwych dolegliwości wstąpiliśmy jeszcze do Agnieszki na herbatkę i ruszyliśmy w drogę powrotną. Od Agnieszki dostaliśmy trochę zakwasu chlebowego i może niedługo upieczemy chleb .

[Show as slideshow]

W tym roku gospodarzem zawodów był Klub Płetwonurków SKORPENA z Olsztyna, a zawody odbywały się w Jeziorze Kortowskim.

Pierwszy raz usłyszałem o tych zawodach 2 lata temu i… aż ciarki mi przeszły po plecach Ale pomyślałem, że to może być ciekawe doświadczenie. Z miesiąca na miesiąc coraz bardziej dojrzewałem do tego, żeby spróbować jak to jest nurkować zimą w przeręblu. Gdy pod koniec grudnia ogłoszono oficjalny termin zawodów i uruchomiono rejestrację nie zastanawiałem się długo i jako jeden z pierwszych zawodników zapisałem się I dobrze zrobiłem bo w bardzo krótkim czasie lista startowa się zapełniła. A z Wrocławia zapisało się aż 5 osób!

Przez cały styczeń i kawałek lutego przygotowywaliśmy się do zawodów trenując na małym basenie w Redeco. Trening polegał na przepłynięciu dwóch basenów (czyli 2x12m)  pod wodą i zrobienie statyki na końcu. Zaczynaliśmy od czasów 0:20-0:30 a skończyliśmy na 1:30-1:40. Mam na myśli tutaj samą statykę, razem z płynięciem pewnie wyszłoby coś koło 2:10. Niestety nie były to idealne warunki do treningu, bo mały basen ma wodę o temperaturze dochodzącej do 30 stopni, ale lepsze to niż nic .

W końcu nadszedł TEN dzień. Do Olsztyna pojechaliśmy pociągiem. Droga zleciała nam w sumie dość szybko, bo ponad połowę czasu graliśmy w „Czarne Historie” (i popijaliśmy Colę z dodatkiem prądu, tzw. kolkę ).

Gdy dotarliśmy na miejsce szybko zakwaterowaliśmy się w akademikach (spaliśmy w kampusie Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego, położonego nad Jeziorem Kortowskim), zrzuciliśmy manele i pobiegliśmy zobaczyć przeręble. Na dworze było -15 stopni, lód miał grubość 35cm a woda była LODOWATA. Przez chwilę pomyślałem – „co ja tu robię?”. Ale cóż… nie po to jechałem taki kawał, żeby teraz się wycofać.

Wieczorem w piątek odbyło się losowanie kolejności nurkowania. Jako pierwszy o 11:00 miał startować Mruwa, ja byłem czwarty o 11:30. Reszta chłopaków startowała przed 13:00. Zaczęło się oczekiwanie na poranek…

Rano… no może nie aż tak rano, bo ok. 10:30 zacząłem się ubierać w piankę w… akademiku pod prysznicem. W łazience kaloryfer tak mocno grzał, że nie dało się oddychać i mało co nie zaliczyłem pierwszego blackout’u Piankę z wierzchu wytarłem ręcznikiem, żeby mi nie zamarzła po drodze (do jeziora było ok. 500m), zarzuciłem na siebie kurtkę i ruszyłem nad jezioro. Po drodze ludzie się na mnie gapili jak na kosmitę, ale do tego już przywykłem Nad jezioro dotarłem parę minut po 11:00. Mruwa był już po swojej próbie. Jak się okazało – spóźnił się na start, nie zdążył się przygotować i zrobił tylko 1:01. W tym samym czasie w drugim przeręblu startował Robert Cetler, który zakończył próbę z wynikiem 5:57. Poprzeczka została postawiona bardzo wysoko.

Nadeszła moja kolej… Opóźniałem jak mogłem wejście do wody i w sumie wskoczyłem jakieś 30 sekund przed Official Top. Więc też tak trochę na hurra. Woda na szczęście okazała się być cieplejsza niż się spodziewałem, nie było tragedii . Odliczanie…. ostatni oddech…. i lecę! Zanurzyłem się i zacząłem się opuszczać po linie głową w dół. Była tak słaba przejrzystość, że widziałem tylko linę oświetlaną przez latarkę przyczepioną do maski. Doleciałem do talerzyka, oderwałem tag i ruszyłem powoli z powrotem. I tutaj zrobiłem błąd, bo wynurzyłem na sekundę drogi oddechowe. Nie nabrałem powietrza ale regulamin mówi jasno, że próba kończy się w momencie wynurzenia dróg oddechowych. Oczywiście zanurzyłem się z powrotem i zacząłem robić statykę ale stres mnie zżerał, bo nie wiedziałem czy mi to uznają czy nie. Czy zauważyli czy nie… Myśli nie dawały mi spokoju więc… postanowiłem się wynurzyć. Zakończyłem próbę z czasem 1:02 a wiem, że mogłem jeszcze spokojnie zrobić kilkadziesiąt sekund… . Mam nadzieję, że będzie okazja poprawić ten wynik za rok

Zawody wygrał Robert Cetler (5:57), drugi był Adrian Kwiatkowski (4:00) a trzeci Bartek Janiszewski (2:45). Ja wylądowałem na 18 miejscu, na 34 startujących

[Show as slideshow]

PS. Największą traumą było nie nurkowanie, ale chodzenie po lodzie, który głośno strzelał pod nogami….

O 15:40 byliśmy już prawie na miejscu. Prawie, bo jakieś 500m od celu urwała się nam linka od sprzęgła i samochód stanął. Szczęście w nieszczęściu, że udało mi się zjechać do zatoczki autobusowej, tak że nie blokowaliśmy ruchu. Szczęście w nieszczęściu, że parę miesięcy wcześniej szukałem w Internecie jakiejś taniej oferty assistance, żeby ubezpieczyć naszego często psującego się starucha. Nic nie znalazłem, ale tego samego dnia zadzwonił do mnie konsultant (czyt. naciągacz) z mBanku z super ofertą – assistance za 15zł miesięcznie z pełnym wypasem i przypisany do osoby, a nie samochodu. Powiedziałem panu, że bardzo się ciesze, że do mnie dzwoni, bo mój samochód często się psuje i chętnie skorzystam. No i wczoraj się przydało Zadzwoniłem, zgłosiłem co się stało, za ok. godzinę przyjechała laweta i zabrała auto na swój parking, a za kolejne 40 minut pojawił się kierowca z najnowszym Fordem Focusem, którego dostaliśmy na 3 pełne doby Dzięki niemu dojechaliśmy nie tylko na drugą wigilię, ale również do Łazisk.

Myślałem, że to koniec przygód tego dnia… ale swoistą wisienką na torcie było uszkodzenie lampy błyskowej, które zauważyłem jak się już wypakowaliśmy. Wyłamała się gorąca stopka w lampie Generalnie lampa działa, ale jak się robi zdjęcia w pionie to trochę „zwisa”, a w poziomie przechyla się na bok… Dzisiaj z moim tatą – urodzonym McGyverem – rozkręciliśmy lampę, żeby jakoś to naprawić. Po złożeniu i porządnym dokręceniu jest trochę lepiej, ale dalej złącze nie jest stabilne.

Na szczęście w przesądy, gusła, wróżenie z fusów, Swaroga, Welesa i Peruna nie wierzymy, więc mamy nadzieję, że cały rok nie będzie taki. No chyba, że to zapowiada nowe auto w przyszłym roku?

Dawniej wierzono, że tego dnia zaciera się granica między światem żywych i światem zmarłych. Zarówno dobre jak i złe duchy tego dnia mogły łatwo przedostawać się do świata żywych. Duchy przodków były czczone i zapraszane do mieszkań i domów, z kolei duchy złe były odstraszane. Stąd pozostała tradycja strojenia mieszkań upiornymi „gadżetami” tak żeby przegonić wrogie duchy, i tradycja przebierania się aby złe duchy nie mogły nas rozpoznać ani nam zaszkodzić.

Akurat się złożyło, że listopadowy długi weekend postanowiliśmy spędzić w Dublinie odwiedzając Iwonkę, Piotrka i Jasia. W Irlandii Halloween jest świętem narodowym, więc spodziewaliśmy się wielu atrakcji i niezapomnianych wrażeń.

Wrażenia na pewno będą niezapomniane ale atrakcje okazały się jednak trochę inne niż zakładaliśmy… (sytuację mniej więcej obrazuje poniższy filmik)

Click here to view the embedded video.

Pierwszy dzień spędziliśmy na mini zakupach w Penny’s, spacerze po Phoenix Park i wieczornym sushi w restauracji Yamamori. Nikt nie spodziewał się, że na drugi dzień złapie nas tzw. grypa żołądkowa. Zaczęło się w nocy od Tomka, który nagle zaczął bardzo mocno wymiotować. Później zaatakowało mnie – spędziłem półtora dnia w łóżku z gorączką, a w przerwach dla „relaksu” biegałem do łazienki . Myszka nie miała rewolucji żołądkowo-jelitowych ale też złapała ją gorączka i osłabienie…

Kluczem programu oczywiście miało być Halloween. Oglądanie przystrojonych domów, parada upiorów, i inne. Skończyło się na tym, że wieczorem gdy dzieciaki zaczynały chodzić po domach i straszyć przeszliśmy się po okolicy pooglądać dekoracje. Przyznam, że nie powaliły mnie. Większość domów nie była w ogóle przystrojona, a pozostałe przystrojono bardzo skromnie. Może to efekt irlandzkiego kryzysu? Po drodze widzieliśmy gromady poprzebieranych dzieciaków, które chodziły od domu do domu wołając „trick or treat” i zgarniając masę cukierków. Dziwne, że nas nikt nie uraczył cukierkami, bo wyglądaliśmy jak zombiaki – wymęczeni, obolali i z gorączką . Liczyliśmy też po cichu na to, że dzieciaki przyjdą do nas. Czekaliśmy uzbrojeni w paczkę Michałków. (Nie)stety nikt nie przyszedł, a Michałki oczywiście się nie zmarnowały .

Na szczęście po 3 dniach wszelkie objawy ustąpiły i mogliśmy aż jeden dzień poświęcić na zwiedzanie okolicy – zobaczyliśmy fabrykę Guinnessa i katedrę Christ Church. Fabryka bardzo nam się podobała. Można było zobaczyć proces produkcji piwa Guinness, degustować i w cenie biletu wypić perfekcyjny kufel piwka – do wyboru albo nalany przez barmana w barze na samej górze, albo przez siebie po krótkim instruktażu co i jak. Wybrałem drugą opcję i dostałem certyfikat nalewacza Guinnessa . Tomkowi chyba też się podobało, bo całe muzeum zwiedził „na jawie”, dopiero jak wyszliśmy uciął sobie drzemkę.

W Christ Church chcieliśmy przede wszystkim zobaczyć kawiarnię zrobioną w krypcie. Niestety okazało się, że całość zajęła jakaś wycieczka szkolna i był taki ścisk, że szybko się stamtąd ewakuowaliśmy.

[Show as slideshow]

Click here to view the embedded video.

Stare chińskie przysłowie mówi:

一畫勝千言 (Jeden obraz jest wart więcej niż tysiąc słów)

Z szacunku do chińskich mędrców i do Was nasi drodzy czytelnicy, postanowiliśmy oszczędzić Wam długie godziny czytania relacji (vel. epopei) z Niesulic, chociaż wiemy, że byłaby ona równie ciekawa i wciągająca jak „Kordian” Juliusza Słowackiego, a opisy przyrody byłyby bogatsze i dłuższe niż w „Nad Niemnem” Elizy Orzeszkowej… Dlatego zapraszamy do „przeczytania” naszej galerii 30 tysięcy słów…

[Show as slideshow]

Ruszyliśmy więc z powrotem. W pewnym momencie droga leśna się rozwidlała. Po prawej dostrzegłem fragment latarni morskiej Stilo. Chwila namysłu (czy damy radę z wózkiem pod górę pełną piachu?)… Idziemy! Nie było lekko ale na szczęście droga nie była zbyt długa. Teraz odpoczywamy sobie na szczycie i korzystamy z chwili zasięgu, żeby wysłać wpis.

Za chwilę ruszamy dalej leśną drogą a później w planach mamy zobaczenie pałacu w Sasinie i pyszny domowy obiad w zajeździe Alusia.