Woda miała 12 stopni, wizura około 1-2 metry i sporo mułu, ale i tak było fajnie pomoczyć tyłek. Najpierw popłynęliśmy (ja, Tomek, Kuba i Dominik) brzegiem z nadzieją, że w zaroślach i powalonych drzewach będą jakieś rybki… No i były, ale chyba w innym jeziorze Ja widziałem raptem ze 3 okonie. Choć nazwa okonie jest trochę na wyrost – raczej były to okonieczki . Gdy już znudziło nam się oglądanie „rybek” postanowiliśmy popłynąć wpław do brzegu i co 5-10 metrów robić nura na dno. W ten sposób udało nam się osiągnąć niesamowitą głębokość aż 8 metrów! . Ponoć jezioro ma max 17m, ale nie mogliśmy tego znaleźć.

Po wyjściu z wody oczywiście był tradycyjny grill, rozmowy o horrorach typu „Zęby” i „Ludzka stonoga”, a potem powrót do domu. Dłuuugiiii powrót, bo na autostradzie był wypadek i staliśmy prawie 2,5 godziny w korku :/.

[Show as slideshow]

Click here to view the embedded video.

W tym roku gospodarzem zawodów był Klub Płetwonurków SKORPENA z Olsztyna, a zawody odbywały się w Jeziorze Kortowskim.

Pierwszy raz usłyszałem o tych zawodach 2 lata temu i… aż ciarki mi przeszły po plecach Ale pomyślałem, że to może być ciekawe doświadczenie. Z miesiąca na miesiąc coraz bardziej dojrzewałem do tego, żeby spróbować jak to jest nurkować zimą w przeręblu. Gdy pod koniec grudnia ogłoszono oficjalny termin zawodów i uruchomiono rejestrację nie zastanawiałem się długo i jako jeden z pierwszych zawodników zapisałem się I dobrze zrobiłem bo w bardzo krótkim czasie lista startowa się zapełniła. A z Wrocławia zapisało się aż 5 osób!

Przez cały styczeń i kawałek lutego przygotowywaliśmy się do zawodów trenując na małym basenie w Redeco. Trening polegał na przepłynięciu dwóch basenów (czyli 2x12m)  pod wodą i zrobienie statyki na końcu. Zaczynaliśmy od czasów 0:20-0:30 a skończyliśmy na 1:30-1:40. Mam na myśli tutaj samą statykę, razem z płynięciem pewnie wyszłoby coś koło 2:10. Niestety nie były to idealne warunki do treningu, bo mały basen ma wodę o temperaturze dochodzącej do 30 stopni, ale lepsze to niż nic .

W końcu nadszedł TEN dzień. Do Olsztyna pojechaliśmy pociągiem. Droga zleciała nam w sumie dość szybko, bo ponad połowę czasu graliśmy w „Czarne Historie” (i popijaliśmy Colę z dodatkiem prądu, tzw. kolkę ).

Gdy dotarliśmy na miejsce szybko zakwaterowaliśmy się w akademikach (spaliśmy w kampusie Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego, położonego nad Jeziorem Kortowskim), zrzuciliśmy manele i pobiegliśmy zobaczyć przeręble. Na dworze było -15 stopni, lód miał grubość 35cm a woda była LODOWATA. Przez chwilę pomyślałem – „co ja tu robię?”. Ale cóż… nie po to jechałem taki kawał, żeby teraz się wycofać.

Wieczorem w piątek odbyło się losowanie kolejności nurkowania. Jako pierwszy o 11:00 miał startować Mruwa, ja byłem czwarty o 11:30. Reszta chłopaków startowała przed 13:00. Zaczęło się oczekiwanie na poranek…

Rano… no może nie aż tak rano, bo ok. 10:30 zacząłem się ubierać w piankę w… akademiku pod prysznicem. W łazience kaloryfer tak mocno grzał, że nie dało się oddychać i mało co nie zaliczyłem pierwszego blackout’u Piankę z wierzchu wytarłem ręcznikiem, żeby mi nie zamarzła po drodze (do jeziora było ok. 500m), zarzuciłem na siebie kurtkę i ruszyłem nad jezioro. Po drodze ludzie się na mnie gapili jak na kosmitę, ale do tego już przywykłem Nad jezioro dotarłem parę minut po 11:00. Mruwa był już po swojej próbie. Jak się okazało – spóźnił się na start, nie zdążył się przygotować i zrobił tylko 1:01. W tym samym czasie w drugim przeręblu startował Robert Cetler, który zakończył próbę z wynikiem 5:57. Poprzeczka została postawiona bardzo wysoko.

Nadeszła moja kolej… Opóźniałem jak mogłem wejście do wody i w sumie wskoczyłem jakieś 30 sekund przed Official Top. Więc też tak trochę na hurra. Woda na szczęście okazała się być cieplejsza niż się spodziewałem, nie było tragedii . Odliczanie…. ostatni oddech…. i lecę! Zanurzyłem się i zacząłem się opuszczać po linie głową w dół. Była tak słaba przejrzystość, że widziałem tylko linę oświetlaną przez latarkę przyczepioną do maski. Doleciałem do talerzyka, oderwałem tag i ruszyłem powoli z powrotem. I tutaj zrobiłem błąd, bo wynurzyłem na sekundę drogi oddechowe. Nie nabrałem powietrza ale regulamin mówi jasno, że próba kończy się w momencie wynurzenia dróg oddechowych. Oczywiście zanurzyłem się z powrotem i zacząłem robić statykę ale stres mnie zżerał, bo nie wiedziałem czy mi to uznają czy nie. Czy zauważyli czy nie… Myśli nie dawały mi spokoju więc… postanowiłem się wynurzyć. Zakończyłem próbę z czasem 1:02 a wiem, że mogłem jeszcze spokojnie zrobić kilkadziesiąt sekund… . Mam nadzieję, że będzie okazja poprawić ten wynik za rok

Zawody wygrał Robert Cetler (5:57), drugi był Adrian Kwiatkowski (4:00) a trzeci Bartek Janiszewski (2:45). Ja wylądowałem na 18 miejscu, na 34 startujących

[Show as slideshow]

PS. Największą traumą było nie nurkowanie, ale chodzenie po lodzie, który głośno strzelał pod nogami….

Na ostatnich zajęciach z pływania pani przyniosła aparat i robiła szkrabom zdjęcia. Oto Tomek pod wodą Mina uchachana, czyli się podobało

(polecam obejrzeć w HD na vimeo: http://vimeo.com/33502136)

Click here to view the embedded video.

Gra trochę przypomina zwykłego hokeja – dwie bramki, krążek i kije… ale wszystko dzieje się pod wodą

Wczoraj byliśmy prawie całą drużyną w Trzebnicy na imprezie mikołajkowej zorganizowanej w Trzebnickim Parku Wodnym Zdrój, żeby zademonstrować na czym polega gra w hokeja podwodnego. Impreza była skierowana głównie do dzieci więc to u nich mieliśmy największe zainteresowanie. Zgłosiło się sporo dzieciaków chcących spróbować jak to się robi – i nawet nieźle dawały sobie radę. Z pośród dorosłych znalazła się tylko jedna odważna dziewczyna, która wskoczyła z nami do wody i dzielnie podążała za krążkiem .

Poniżej parę fotek z hokeja…

[Show as slideshow]

Nasz pobyt na Horce szczęśliwie zbiegł się w czasie z Międzynarodowym Festiwalem Kultury Łużyckiej, więc wieczorem w sobotę udaliśmy się do pobliskiego Crostwitz (Chróścicy), żeby zobaczyć i posłuchać ludowych zespołów i uraczyć się lokalnym piwkiem. W ramach festiwalu odbywały się występy zespołów muzycznych i grup tanecznych z Polski, Czech i Niemiec, i być może też z innych krajów. Występy odbywały się na kilku scenach urządzonych w podwórkach domów. Chodziliśmy sobie tak od bramy do bramy i słuchaliśmy występów. W pewnym momencie zauważyłem, że wszyscy (oprócz nas) mają jakieś opaski na ręku, co mogło oznaczać tylko jedno – te występy są biletowane! Byliśmy chyba już pod piątą sceną i nikt się nas nie zapytał o bilet . Dopiero przy ostatniej bramie, gdy tylko Przemkowi chciało się wchodzić do środka ochroniarz cofnął go mówiąc, że bez biletu nie można wchodzić. No cóż, Polacy chyba kombinowanie i oszukiwanie mają we krwi .

Z innych „ciekawszych” zdarzeń warto wspomnieć o przygodach z GoPro. A były dwie. Na pierwszego nura wziąłem do wody swoją kamerkę i zamontowałem na głowie, żeby uwiecznić wszystkie moje zejścia pod wodę. Po dwóch nurach przyszła moja kolej asekurowania Przemka. Zanurzył się, odczekałem 30 sekund, zrobiłem scyzoryk i nagle czuję, że nie mam kamery na głowie. Odwracam się, szamoczę spanikowany i widzę jak kamera CUDEM zaczepiła się o moją rękę. Ufffffffff… zdjąłem ją od razu i schowałem do bojki – koniec kręcenia!

Podobna przygoda przytrafiła się Mruwie na drugi dzień. Z tą różnicą, że sytuacja była troszkę bardziej tragiczna – Mruwa przypiął sobie kamerę do pasa i płynął w stronę bojki. Po dopłynięciu na miejsce było słychać tylko „O k….! Zgubiłem GoPro!!!”. Zaczęło się szukanie igły w stogu siana. Mruwa zrobił kilka nurów na 30 metrów – niestety kamery nie było. Szukaliśmy jej też na trasie od pomostu do bojki – bez sukcesu. Przy pomoście poinformowaliśmy nurków sprzętowych, żeby rzucili okiem czy nie leży gdzieś na dnie mała żółta kamerka, choć przyznam, że szanse jej znalezienia były dość małe. Tym bardziej, że mogła spaść w szczelinę skalną. Mruwa machnął ręką na kamere i bohatersko poprowadził kurs do końca. Po wyjściu z wody czekała na nas miła niespodzianka – jakiś nurek znalazł kamerę na dnie i oddał zgubę!

[Show as slideshow]

Tydzień temu odbyły się Drugie Mistrzostwa Polski we Freedivingu. Tak jak i rok temu postanowiłem wystąpić w nich w roli zawodnika. Przygotowania do zawodów były trochę mniej intensywne niż rok temu – po pierwsze z powodu nieregularnych treningów (Park Wodny z różnych przyczyn odwoływał nam treningi) a po drugie z powodu powiększenia się rodzinki. Nie mniej jednak zapisałem się, zapłaciłem wpisowe i wystartowałem.

W tym roku mistrzostwa Polski obejmowały trzy dyscypliny – statyka (STA), dynamika (DYN) i dynamika bez płetw (DNF).

Statyka

Przez ostatnie tygodnie nie mogłem zbliżyć się do 4 minut. Na treningach próbowałem swych sił i zazwyczaj kończyłem próby wynurzając się z sinymi ustami w okolicach 3 minut . Moim celem na zawodach było przekroczenie 4 minut a w najlepszym przypadku dojście do mojej życiówki – 4:29… Poniekąd się udało – dzięki asyście Jacka zrobiłem 5:05, ale… miałem lekką sambę i nie zdążyłem pokazać OK w ciągu 15 sekund po wynurzeniu. W efekcie dostałem czerwoną kartkę i zero punktów. Wyglądało to tak:

Click here to view the embedded video.

Dynamika

W dynamice poszło mi trochę lepiej. Marzeniem było przepłynięcie 100 metrów (dla przypomnienia – w Józefowie przepłynąłem 75m) a szczytem marzeń – odbicie po setnym metrze. Udało się! Przepłynąłem 104m!

Click here to view the embedded video.

Dynamika bez płetw

To najmniej lubiana przeze mnie dyscyplina. Cały czas pływałem 50m, parę tygodni przed zawodami udało mi się odbić po 50 metrze i dopłynąć do ok. 60m. Plan na zawody był taki, żeby się odbić po pięćdziesiątce. Efekt był niespodziewany – nie tylko odbiłem się po 50 metrach, ale też odbiłem się po 75m, osiągając odległość 79m.

Click here to view the embedded video.

Poza startem w zawodach trochę filmowałem i fociłem pod wodą, zwłaszcza na zawodach w strzelectwie basenowym, które odbyły się w niedzielę.

Podsumowując – jestem zadowolony z moich rekordów. Trochę mniej z czerwonej kartki, bo gdybym jej nie dostał to miałbym 12 miejsce, ale jak mawiają górale andaluzyjscy – freediver bez czerwonej kartki jest jak ryba bez roweru! Za rok będzie lepiej

Poniżej mała galeria ze zdjęciami moimi (podwodnymi) i Rafała Olkisa.

[Show as slideshow]

PS. Wygrali: Robert Cetler, Adrian Kwiatkowski, Jonas Krahn. Wśród kobiet: Ola Sulkiewicz, Barbora Ivanska, Veronika Szalontayova. W zawodach strzeleckich zwyciężyli: Marek Ziomek, Jacek Garbacz, Paweł Brzoza.

Artykuł ani film nie są najwyższych lotów. Już pierwsze zdanie sugeruje, że był pisany przez kompletnego laika:

„Nabieramy powietrze do płuc, zanurzamy się i spędzamy pod wodą kilka minut bez butli tlenowej.” - nikt o zdrowych zmysłach nie nurkuje z użyciem butli tlenowej! Czysty tlen jest wysoce toksyczny, a poniżej 7-10 metrów może zabić! Ale cóż, walka z ignorancją dziennikarzy jest jak walka z wiatrakami . Mimo wszystko wklejam filmik, bo przez kilka chwil mnie tam widać .

Click here to view the embedded video.

Pełny artykuł można zobaczyć tutaj.

W najbliższą sobotę ma się pojawić artykuł i film o strzelectwie podwodnym. Zobaczymy jakie „kwiatki” tam się pojawią…