Na ostatnich zajęciach z pływania pani przyniosła aparat i robiła szkrabom zdjęcia. Oto Tomek pod wodą Mina uchachana, czyli się podobało

(polecam obejrzeć w HD na vimeo: http://vimeo.com/33502136)

Click here to view the embedded video.

Gra trochę przypomina zwykłego hokeja – dwie bramki, krążek i kije… ale wszystko dzieje się pod wodą

Wczoraj byliśmy prawie całą drużyną w Trzebnicy na imprezie mikołajkowej zorganizowanej w Trzebnickim Parku Wodnym Zdrój, żeby zademonstrować na czym polega gra w hokeja podwodnego. Impreza była skierowana głównie do dzieci więc to u nich mieliśmy największe zainteresowanie. Zgłosiło się sporo dzieciaków chcących spróbować jak to się robi – i nawet nieźle dawały sobie radę. Z pośród dorosłych znalazła się tylko jedna odważna dziewczyna, która wskoczyła z nami do wody i dzielnie podążała za krążkiem .

Poniżej parę fotek z hokeja…

[Show as slideshow]

Nasz pobyt na Horce szczęśliwie zbiegł się w czasie z Międzynarodowym Festiwalem Kultury Łużyckiej, więc wieczorem w sobotę udaliśmy się do pobliskiego Crostwitz (Chróścicy), żeby zobaczyć i posłuchać ludowych zespołów i uraczyć się lokalnym piwkiem. W ramach festiwalu odbywały się występy zespołów muzycznych i grup tanecznych z Polski, Czech i Niemiec, i być może też z innych krajów. Występy odbywały się na kilku scenach urządzonych w podwórkach domów. Chodziliśmy sobie tak od bramy do bramy i słuchaliśmy występów. W pewnym momencie zauważyłem, że wszyscy (oprócz nas) mają jakieś opaski na ręku, co mogło oznaczać tylko jedno – te występy są biletowane! Byliśmy chyba już pod piątą sceną i nikt się nas nie zapytał o bilet . Dopiero przy ostatniej bramie, gdy tylko Przemkowi chciało się wchodzić do środka ochroniarz cofnął go mówiąc, że bez biletu nie można wchodzić. No cóż, Polacy chyba kombinowanie i oszukiwanie mają we krwi .

Z innych “ciekawszych” zdarzeń warto wspomnieć o przygodach z GoPro. A były dwie. Na pierwszego nura wziąłem do wody swoją kamerkę i zamontowałem na głowie, żeby uwiecznić wszystkie moje zejścia pod wodę. Po dwóch nurach przyszła moja kolej asekurowania Przemka. Zanurzył się, odczekałem 30 sekund, zrobiłem scyzoryk i nagle czuję, że nie mam kamery na głowie. Odwracam się, szamoczę spanikowany i widzę jak kamera CUDEM zaczepiła się o moją rękę. Ufffffffff… zdjąłem ją od razu i schowałem do bojki – koniec kręcenia!

Podobna przygoda przytrafiła się Mruwie na drugi dzień. Z tą różnicą, że sytuacja była troszkę bardziej tragiczna – Mruwa przypiął sobie kamerę do pasa i płynął w stronę bojki. Po dopłynięciu na miejsce było słychać tylko “O k….! Zgubiłem GoPro!!!”. Zaczęło się szukanie igły w stogu siana. Mruwa zrobił kilka nurów na 30 metrów – niestety kamery nie było. Szukaliśmy jej też na trasie od pomostu do bojki – bez sukcesu. Przy pomoście poinformowaliśmy nurków sprzętowych, żeby rzucili okiem czy nie leży gdzieś na dnie mała żółta kamerka, choć przyznam, że szanse jej znalezienia były dość małe. Tym bardziej, że mogła spaść w szczelinę skalną. Mruwa machnął ręką na kamere i bohatersko poprowadził kurs do końca. Po wyjściu z wody czekała na nas miła niespodzianka – jakiś nurek znalazł kamerę na dnie i oddał zgubę!

[Show as slideshow]

Tydzień temu odbyły się Drugie Mistrzostwa Polski we Freedivingu. Tak jak i rok temu postanowiłem wystąpić w nich w roli zawodnika. Przygotowania do zawodów były trochę mniej intensywne niż rok temu – po pierwsze z powodu nieregularnych treningów (Park Wodny z różnych przyczyn odwoływał nam treningi) a po drugie z powodu powiększenia się rodzinki. Nie mniej jednak zapisałem się, zapłaciłem wpisowe i wystartowałem.

W tym roku mistrzostwa Polski obejmowały trzy dyscypliny – statyka (STA), dynamika (DYN) i dynamika bez płetw (DNF).

Statyka

Przez ostatnie tygodnie nie mogłem zbliżyć się do 4 minut. Na treningach próbowałem swych sił i zazwyczaj kończyłem próby wynurzając się z sinymi ustami w okolicach 3 minut . Moim celem na zawodach było przekroczenie 4 minut a w najlepszym przypadku dojście do mojej życiówki – 4:29… Poniekąd się udało – dzięki asyście Jacka zrobiłem 5:05, ale… miałem lekką sambę i nie zdążyłem pokazać OK w ciągu 15 sekund po wynurzeniu. W efekcie dostałem czerwoną kartkę i zero punktów. Wyglądało to tak:

Click here to view the embedded video.

Dynamika

W dynamice poszło mi trochę lepiej. Marzeniem było przepłynięcie 100 metrów (dla przypomnienia – w Józefowie przepłynąłem 75m) a szczytem marzeń – odbicie po setnym metrze. Udało się! Przepłynąłem 104m!

Click here to view the embedded video.

Dynamika bez płetw

To najmniej lubiana przeze mnie dyscyplina. Cały czas pływałem 50m, parę tygodni przed zawodami udało mi się odbić po 50 metrze i dopłynąć do ok. 60m. Plan na zawody był taki, żeby się odbić po pięćdziesiątce. Efekt był niespodziewany – nie tylko odbiłem się po 50 metrach, ale też odbiłem się po 75m, osiągając odległość 79m.

Click here to view the embedded video.

Poza startem w zawodach trochę filmowałem i fociłem pod wodą, zwłaszcza na zawodach w strzelectwie basenowym, które odbyły się w niedzielę.

Podsumowując – jestem zadowolony z moich rekordów. Trochę mniej z czerwonej kartki, bo gdybym jej nie dostał to miałbym 12 miejsce, ale jak mawiają górale andaluzyjscy – freediver bez czerwonej kartki jest jak ryba bez roweru! Za rok będzie lepiej

Poniżej mała galeria ze zdjęciami moimi (podwodnymi) i Rafała Olkisa.

[Show as slideshow]

PS. Wygrali: Robert Cetler, Adrian Kwiatkowski, Jonas Krahn. Wśród kobiet: Ola Sulkiewicz, Barbora Ivanska, Veronika Szalontayova. W zawodach strzeleckich zwyciężyli: Marek Ziomek, Jacek Garbacz, Paweł Brzoza.

Artykuł ani film nie są najwyższych lotów. Już pierwsze zdanie sugeruje, że był pisany przez kompletnego laika:

“Nabieramy powietrze do płuc, zanurzamy się i spędzamy pod wodą kilka minut bez butli tlenowej.” - nikt o zdrowych zmysłach nie nurkuje z użyciem butli tlenowej! Czysty tlen jest wysoce toksyczny, a poniżej 7-10 metrów może zabić! Ale cóż, walka z ignorancją dziennikarzy jest jak walka z wiatrakami . Mimo wszystko wklejam filmik, bo przez kilka chwil mnie tam widać .

Click here to view the embedded video.

Pełny artykuł można zobaczyć tutaj.

W najbliższą sobotę ma się pojawić artykuł i film o strzelectwie podwodnym. Zobaczymy jakie “kwiatki” tam się pojawią…

Właśnie minął tydzień od zawodów. Wybrałem się na nie z mruwą jako coach i pod- i nad-wodny filmowiec. Jako, że przez dłuższy czas nie trenowałem na basenie to odpuściłem sobie start w zawodach. Może uda się wystartować na marcowych zawodach we Wrocławiu, ale na ten dzień przygotowana jest inna, ważniejsza dla mnie impreza

Warunki pogodowe nie rozpieszczały, dojazd nie należał do najłatwiejszych ale udało nam się bez problemu dojechać. Niestety wielu zawodników z różnych przyczyn nie dotarło na miejsce. Nie dotarł również najważniejszy sędzia – Pim Vermeulen, sędzia AIDA klasy A, którego obecność nadawałaby zawodom rangę World Record. Z powodu nieobecności Pima, gdyby nawet padł rekord świata to nie zostałby uznany. Trochę zawiedziona była ekipa z Chorwacji, wśród której dwie osoby – Dajana Zoretic i Goran Colak planowali bić rekord świata.

Były to dość niezwykłe zawody, bo pierwszy raz poza klasyfikacją indywidualną kobiet i mężczyzn, była też klasyfikacja drużynowa, przy czym drużyna musiała się składać z 3 osób, w tym co najmniej jednej kobiety. Organizatorom udało się dzięki temu przyciągnąć całkiem sporą rzeszę freediverek.

W sobotę odbyły się statyki (STA) i dynamiki (DYN), a w niedzielę dynamiki bez płetw (DNF). Na pierwszy ogień poszedł Goran Colak, który postawił poprzeczkę dość wysoko – 8:02. Widziałem to z bliska i muszę przyznać, że wyglądało to jak rutyna. Jego asekurant odliczał mu do ucha ile jeszcze zostało do 8 minut… 5… 4… 3… 2… 1… nagle Goran się wynurzył, i pokazał znak OK jak gdyby nigdy nic. Tylko pozazdrościć takiej kondycji! Tym wynikiem zapewnił sobie pierwsze miejsce w tej kategorii

Z dynamiką było podobnie. Goran zadeklarował 200m i startował jako ostatni. Filmowałem jego start pod wodą i szczena mi opadła gdy pod koniec ósmego basenu odwrócił się do kamery, uśmiechnął i pomachał (!!!). Tak naprawdę mało kto pod koniec tak długiego dystansu jest świadom tego co robi, a Goran dopłynął do końca, wynurzył się i znów jak gdyby nigdy nic “I’m OK”. Brawa dla niego! Mam nadzieję, że niebawem pobije rekord świata, bo na pewno na to zasługuje.

Najbardziej czekałem na to co wydarzy się w niedzielę podczas dynamiki bez płetw. Goran na wstępie zrobił 175m, ale wynik ten nie liczył się jako rekord Polski . Czekałem co pokażą Michał Mrozowski i Mateusz Malina, którzy specjalizują się w pływaniu bez płetw. Przed nimi startował Robert Cetler, wielokrotny mistrz Polski, który zakończył swoją próbę na dystansie 163m, ustanawiając tym nowy rekord Polski. Pokładałem duże nadzieje w Mateuszu, gdyż w tym roku w Dahab jako pierwszy Polak zanurkował na bezdechu na 100m, a na treningach basenowych niedawno robił ponad 175m DNF. Mateusz i Michał wystartowali jednocześnie i zakończyli na 166m i 161m. Jeden z taką sambą, że dwa razy nieświadomie wykonał procedurę powierzchniową, a drugi tuż po wynurzeniu stracił przytomność. Tym samym nowym rekordzistą Polski został Ceti.

Jeśli chodzi o kobiety to najlepiej poradziła sobie dziewczyna Gorana – Dajana Zoretic. Statyka 5:20, dynamika 175m a dynamikę bez płetw zakończyła na imponującym dystansie 158m. Zabrakło jej niecałe 2m, żeby pobić rekord świata ustanowiony przez rosjankę Natalię Molchanovą.

Wrocław reprezentowały 3 osoby (niestety nie team ) – mruwa, i po raz pierwszy na zawodach – Tomek i Marek. Mruwa zajął 5 miejsce z wynikami STA 5:48, DYN 100m i DNF 107. Marek był 17-ty, z wynikami STA 4:14, DYN 78m i DNF 80m, a Tomek 25-ty – STA 4:21, ale z taką sambą, że nie zdążył zrobić procedury powierzchniowej na czas i został zdyskwalifikowany, DYN 99m (w krótkich płetwach!!!) i DNF 80m. Uważam, że to bardzo dobre wyniki jak na początkujących freediverów i trzymam kciuki – oby tak dalej!

Pełne wyniki zawodów dostępne są tutaj.

Poniżej kilka fotek z zawodów, niestety nie mam ich zbyt wiele, bo głównym moim zajęciem tam było filmowanie. Jak tylko zmontuję film to oczywiście go tutaj umieszczę.

[Show as slideshow]

Z tego co pamiętam w okolicach lipca/sierpnia postanowiliśmy z Mruwą, Przemkiem i Tomkiem wybrać się na tydzień do Egiptu na trening. Bez zwiedzania, bez kobiet, tylko my i woda (nie mylić z wódą ). Kupiliśmy najtańszą możliwą wycieczkę i niecierpliwie czekaliśmy na wyjazd. W międzyczasie Tomek miał wypadek w pracy (uszkodził sobie nogę), co niestety wykluczyło go z wyjazdu . Zamiast Tomka pojechał z nami Jacek…

Jacek	Mruwa
maczek	Przemek

Ponieważ wycieczka była załatwiana dość późno, nie udało nam się znaleźć wylotów z Wrocławia bo nie było już miejsc. Wybór, chcąc nie chcąc, padł na Katowice.

2 listopada wczesnym rankiem, dokładnie o 6:00, wyruszyliśmy samochodem w stronę Katowic. Zostawiliśmy auto na parkingu w okolicach lotniska i polecieliśmy do Taby, miejscowości na granicy Egipsko – Izraelskiej. Wydawało się, że Taba jest blisko Dahab, ale droga z lotniska do hotelu trwała wieki… prawie 4h!!!

Tego samego dnia w planach mieliśmy wycieczkę do bazy Freedive Dahab po sprzęt (boję, linę, balast) ale niestety dotarliśmy do hotelu tak późno, że ledwo załapaliśmy się na kolację. Umówiliśmy się więc z Lottą Ericson na drugi dzień, rano ok. 9:00. Zrobiła dla nas wyjątek, gdyż normalnie otwierają swój sklep i bazę o godzinie 12:30.

Po odebraniu sprzętu wróciliśmy do hotelu, ubraliśmy się w pianki i wskoczyliśmy do wody. Hotel Tropitel jest idealną bazą wypadową dla nurków – ok. 500m od Canyonu i 3,5km od Blue Hole. Pierwszy dzień spędziliśmy nurkując w okolicach Canyonu, a kolejne głównie na Blue Hole nurkując przy boi i linie.

I tak mijały kolejne dni. Wstawaliśmy przed 7 rano, o 7 byliśmy na śniadaniu a o 8:00 ruszaliśmy “taksówką” w stronę Blue Hole. Najlepiej jezdzić tam rano, o czym przekonaliśmy się już drugiego dnia, kiedy około południa na Blue Hole natarły tabuny rosyjskich freediverów i snorkelerów, którzy bardzo przeszkadzali w treningu. Raz przy wynurzaniu o mało nie przywaliłem głową w czyjąś monopłetwę!

Ogólnie wyjazd był udany. Ja jechałem z nastawieniem, że zrobię życiówkę, czyli przekroczę -31m. Udało się w trzeci dzień zanurkować na 32 metry, na pełnym luzie i jeszcze z dużym zapasem powietrza. Mierzyłem w 40m i chciałem tyle zrobić w następnych dniach ale niestety później dopadła mnie klątwa i z głębokiego nurkowania nici . Mogłem co najwyżej karmić rybki przetrawionym jedzeniem . Jacek pojechał z zamiarem zanurkowania na 40 metrów i udało mu się to w ostatni dzień . Mruwa nie zrobił życiówki, ale zanurkował na 50m co jest dobrym wynikiem, biorąc pod uwagę fakt, że od 2 lat nie nurkował tak głęboko. Przemek o ile dobrze kojarzę zszedł na ok. 18 metrów, do życiówki niestety zabrakło mu 3-4 metry.

Nie będę się więcej rozpisywał. Jak było, możecie zobaczyć na zdjęciach i na filmiku. Na pewno było ZDECYDOWANIE za krótko…

Click here to view the embedded video.

[Show as slideshow]

Głównym pomysłodawcą badań był profesor Jan Chmura z AWF Wrocław, który jest wybitnym specjalistą w dziedzinie fizjologii a od jakiegoś czasu bada wpływ bezdechu na organizm człowieka. Kilka miesięcy temu pan profesor nawiązał kontakt z Bartkiem Morawcem i dzięki ich współpracy udało się zorganizować ten event. Warunkiem uczestnictwa w badaniach było zejście na bezdechu na minimum 30 metrów. Niestety frekwencja nie dopisała i nawet Stowarzyszenie Freediving Poland nie wykazało żadnego zainteresowania (!!!). Przed imprezą udało nam się zorganizować 6 osób – 4 nurków z Polski i 2 z Czech. Niestety na miejscu okazało się, że Czesi z niewiadomych przyczyn nie dojechali (podejrzewamy, że dzień wcześniej zjedli za dużo knedlików ), i ostatecznie były cztery osoby – ja, Bartek, Jacek i Daniel.

Badania zaczęły się od testów psychomotorycznych. Polegało to na tym, że delikwent siedział na krześle, stopy opierał na pedałach, w rękach trzymał przyciski i wpatrywał się w tablicę świetlną, reagując odpowiednio na sygnały świetlne i dźwiękowe (żółty – prawy przycisk, zielony – brak reakcji, czerwony – brak reakcji, sygnał dźwiękowy – lewy pedał). Sprawdzało to czas reakcji i decyzyjność.

Później przeszliśmy do mniej przyjemnej części – kłucia. Pobierano nam krew z palca (gazometria, mleczany) oraz z żyły ze zgięcia łokciowego (cała masa innych badań). Po pierwszym “upuszczeniu krwi” Bartek zrobił się zielony, potem blady jak Nosferatu, ale po chwili wrócił do żywych . Po badaniu naszą krew zawieziono do laboratorium w Zgorzelcu, a my zaczęliśmy się mentalnie przygotowywać do nurkowania…

Po około 2,5h ekipa wróciła i mogliśmy wchodzić do wody. Woda przy powierzchni miała 18 stopni, poniżej termokliny 5 stopni a już na głębokości ok. 25 metrów panowały egipskie ciemności . Każdy z nas miał 2-3 nurki treningowe i jeden głęboki. Bartkowi udało się zejść na 42 metry, ja wyrównałem swój rekord i zszedłem na 31m, Jacek na 30m a Daniel na 28m. Po wynurzeniu trzeba było dopłynąć do pomostu na skuterze wodnym i jak najszybciej przeprowadzić badanie – najpierw gazometrię i mleczany, później krew z żyły a na końcu psychomotorykę.

Po godzinie od wynurzenia – powtórka z rozrywki, czyli cała seria badań jeszcze raz . Ale jakoś daliśmy radę, z obolałymi palcami i żyłami wróciliśmy do domu…

Teraz pozostaje nam czekać na wyniki badań i wnioski.

[Show as slideshow]