O 15:40 byliśmy już prawie na miejscu. Prawie, bo jakieś 500m od celu urwała się nam linka od sprzęgła i samochód stanął. Szczęście w nieszczęściu, że udało mi się zjechać do zatoczki autobusowej, tak że nie blokowaliśmy ruchu. Szczęście w nieszczęściu, że parę miesięcy wcześniej szukałem w Internecie jakiejś taniej oferty assistance, żeby ubezpieczyć naszego często psującego się starucha. Nic nie znalazłem, ale tego samego dnia zadzwonił do mnie konsultant (czyt. naciągacz) z mBanku z super ofertą – assistance za 15zł miesięcznie z pełnym wypasem i przypisany do osoby, a nie samochodu. Powiedziałem panu, że bardzo się ciesze, że do mnie dzwoni, bo mój samochód często się psuje i chętnie skorzystam. No i wczoraj się przydało Zadzwoniłem, zgłosiłem co się stało, za ok. godzinę przyjechała laweta i zabrała auto na swój parking, a za kolejne 40 minut pojawił się kierowca z najnowszym Fordem Focusem, którego dostaliśmy na 3 pełne doby Dzięki niemu dojechaliśmy nie tylko na drugą wigilię, ale również do Łazisk.

Myślałem, że to koniec przygód tego dnia… ale swoistą wisienką na torcie było uszkodzenie lampy błyskowej, które zauważyłem jak się już wypakowaliśmy. Wyłamała się gorąca stopka w lampie Generalnie lampa działa, ale jak się robi zdjęcia w pionie to trochę “zwisa”, a w poziomie przechyla się na bok… Dzisiaj z moim tatą – urodzonym McGyverem – rozkręciliśmy lampę, żeby jakoś to naprawić. Po złożeniu i porządnym dokręceniu jest trochę lepiej, ale dalej złącze nie jest stabilne.

Na szczęście w przesądy, gusła, wróżenie z fusów, Swaroga, Welesa i Peruna nie wierzymy, więc mamy nadzieję, że cały rok nie będzie taki. No chyba, że to zapowiada nowe auto w przyszłym roku?

Na ostatnich zajęciach z pływania pani przyniosła aparat i robiła szkrabom zdjęcia. Oto Tomek pod wodą Mina uchachana, czyli się podobało

Nie wszyscy też wiedzą, że Wrocław jest jednym z miast kandydatów na gospodarzy tej imprezy w 2017 roku.

A jeszcze mniej osób wie(działo), że 17 grudnia odbyły się we Wrocławiu w Hali Orbita Targi World Games 2017, które miały zaprezentować różne nietypowe dyscypliny sportowe i  oczywiście, przyciągając jak największą liczbę odwiedzających, wypromować kandydaturę Wrocławia.

Pojechałem tam koło południa, żeby wesprzeć duchowo chłopaków (i dziewczyny), którzy dzielnie, wspólnie z prezesem Polskiego Związku Płetwonurkowania (PZPn), reprezentowali sporty (pod)wodne – czyli nurkowanie, freediving, sportowe pływanie w monopłetwie, łowiectwo podwodne i hokej podwodny. Przy okazji chciałem obejrzeć też inne stoiska i pokazy.

Widziałem pokazy karate, taekwondo, aero musicals i jakiś taniec akrobatyczny (nie wiem jak to się fachowo nazywa). Udało mi się też postrzelać z łuku do tarczy

Prezentowane sporty były bardzo ciekawe ale na pewno zawiodła organizacja, a w szczególności marketing, bo frekwencja była mizerna.

Najbardziej podobał mi się pokaz aero musicals – czyli w skrócie podniebny taniec samolotowych modeli

Wyglądało to mniej więcej tak:

Click here to view the embedded video.

Click here to view the embedded video.

Gdy wychodziłem z targów poszedłem po kurtkę do szatni. Odłożyłem na chwilę aparat na “ladę” i zacząłem się ubierać. W tym momencie gość siedzący za “ladą” zapytał:

- W czym mogę Panu pomóc?
- W niczym, ja tylko ubieram kurtkę…
- Czy robił Pan zdjęcia tutaj?
- Tak.
- To proszę – oto koszulka targów i smycz.
-

A oto i zdjęcia…

[Show as slideshow]

(polecam obejrzeć w HD na vimeo: http://vimeo.com/33502136)

Click here to view the embedded video.

Gra trochę przypomina zwykłego hokeja – dwie bramki, krążek i kije… ale wszystko dzieje się pod wodą

Wczoraj byliśmy prawie całą drużyną w Trzebnicy na imprezie mikołajkowej zorganizowanej w Trzebnickim Parku Wodnym Zdrój, żeby zademonstrować na czym polega gra w hokeja podwodnego. Impreza była skierowana głównie do dzieci więc to u nich mieliśmy największe zainteresowanie. Zgłosiło się sporo dzieciaków chcących spróbować jak to się robi – i nawet nieźle dawały sobie radę. Z pośród dorosłych znalazła się tylko jedna odważna dziewczyna, która wskoczyła z nami do wody i dzielnie podążała za krążkiem .

Poniżej parę fotek z hokeja…

[Show as slideshow]

Kilka dni po powrocie, w niedzielę, naszła mnie ochota aby zjeść przywiezionego suwenira – surową papryczkę habanero (marynowaną już kiedyś jadłem) i całość uwiecznić na video. Zjadłem i… przeżyłem, ale piekło niemiłosiernie… Na wejściu… (i na wyjściu )

Click here to view the embedded video.

Dawniej wierzono, że tego dnia zaciera się granica między światem żywych i światem zmarłych. Zarówno dobre jak i złe duchy tego dnia mogły łatwo przedostawać się do świata żywych. Duchy przodków były czczone i zapraszane do mieszkań i domów, z kolei duchy złe były odstraszane. Stąd pozostała tradycja strojenia mieszkań upiornymi “gadżetami” tak żeby przegonić wrogie duchy, i tradycja przebierania się aby złe duchy nie mogły nas rozpoznać ani nam zaszkodzić.

Akurat się złożyło, że listopadowy długi weekend postanowiliśmy spędzić w Dublinie odwiedzając Iwonkę, Piotrka i Jasia. W Irlandii Halloween jest świętem narodowym, więc spodziewaliśmy się wielu atrakcji i niezapomnianych wrażeń.

Wrażenia na pewno będą niezapomniane ale atrakcje okazały się jednak trochę inne niż zakładaliśmy… (sytuację mniej więcej obrazuje poniższy filmik)

Click here to view the embedded video.

Pierwszy dzień spędziliśmy na mini zakupach w Penny’s, spacerze po Phoenix Park i wieczornym sushi w restauracji Yamamori. Nikt nie spodziewał się, że na drugi dzień złapie nas tzw. grypa żołądkowa. Zaczęło się w nocy od Tomka, który nagle zaczął bardzo mocno wymiotować. Później zaatakowało mnie – spędziłem półtora dnia w łóżku z gorączką, a w przerwach dla “relaksu” biegałem do łazienki . Myszka nie miała rewolucji żołądkowo-jelitowych ale też złapała ją gorączka i osłabienie…

Kluczem programu oczywiście miało być Halloween. Oglądanie przystrojonych domów, parada upiorów, i inne. Skończyło się na tym, że wieczorem gdy dzieciaki zaczynały chodzić po domach i straszyć przeszliśmy się po okolicy pooglądać dekoracje. Przyznam, że nie powaliły mnie. Większość domów nie była w ogóle przystrojona, a pozostałe przystrojono bardzo skromnie. Może to efekt irlandzkiego kryzysu? Po drodze widzieliśmy gromady poprzebieranych dzieciaków, które chodziły od domu do domu wołając “trick or treat” i zgarniając masę cukierków. Dziwne, że nas nikt nie uraczył cukierkami, bo wyglądaliśmy jak zombiaki – wymęczeni, obolali i z gorączką . Liczyliśmy też po cichu na to, że dzieciaki przyjdą do nas. Czekaliśmy uzbrojeni w paczkę Michałków. (Nie)stety nikt nie przyszedł, a Michałki oczywiście się nie zmarnowały .

Na szczęście po 3 dniach wszelkie objawy ustąpiły i mogliśmy aż jeden dzień poświęcić na zwiedzanie okolicy – zobaczyliśmy fabrykę Guinnessa i katedrę Christ Church. Fabryka bardzo nam się podobała. Można było zobaczyć proces produkcji piwa Guinness, degustować i w cenie biletu wypić perfekcyjny kufel piwka – do wyboru albo nalany przez barmana w barze na samej górze, albo przez siebie po krótkim instruktażu co i jak. Wybrałem drugą opcję i dostałem certyfikat nalewacza Guinnessa . Tomkowi chyba też się podobało, bo całe muzeum zwiedził “na jawie”, dopiero jak wyszliśmy uciął sobie drzemkę.

W Christ Church chcieliśmy przede wszystkim zobaczyć kawiarnię zrobioną w krypcie. Niestety okazało się, że całość zajęła jakaś wycieczka szkolna i był taki ścisk, że szybko się stamtąd ewakuowaliśmy.

[Show as slideshow]

Ostatnio robiliśmy spore przemeblowanie na blogu, głównie po stronie serwera i nie wszystko jeszcze działa jak należy.

Tymczasem nasza stała czytelniczka Mariola zgłosiła nam stale pojawiający się błąd:

Dziwnym zbiegiem okoliczności natrafiła na niego aż trzy razy. Błąd został więc poprawiony, a Mariola nagrodzona obiecaną czekoladą wręczoną przez Tomka .