Nie wszyscy też wiedzą, że Wrocław jest jednym z miast kandydatów na gospodarzy tej imprezy w 2017 roku.

A jeszcze mniej osób wie(działo), że 17 grudnia odbyły się we Wrocławiu w Hali Orbita Targi World Games 2017, które miały zaprezentować różne nietypowe dyscypliny sportowe i  oczywiście, przyciągając jak największą liczbę odwiedzających, wypromować kandydaturę Wrocławia.

Pojechałem tam koło południa, żeby wesprzeć duchowo chłopaków (i dziewczyny), którzy dzielnie, wspólnie z prezesem Polskiego Związku Płetwonurkowania (PZPn), reprezentowali sporty (pod)wodne – czyli nurkowanie, freediving, sportowe pływanie w monopłetwie, łowiectwo podwodne i hokej podwodny. Przy okazji chciałem obejrzeć też inne stoiska i pokazy.

Widziałem pokazy karate, taekwondo, aero musicals i jakiś taniec akrobatyczny (nie wiem jak to się fachowo nazywa). Udało mi się też postrzelać z łuku do tarczy

Prezentowane sporty były bardzo ciekawe ale na pewno zawiodła organizacja, a w szczególności marketing, bo frekwencja była mizerna.

Najbardziej podobał mi się pokaz aero musicals – czyli w skrócie podniebny taniec samolotowych modeli

Wyglądało to mniej więcej tak:

Click here to view the embedded video.

Click here to view the embedded video.

Gdy wychodziłem z targów poszedłem po kurtkę do szatni. Odłożyłem na chwilę aparat na “ladę” i zacząłem się ubierać. W tym momencie gość siedzący za “ladą” zapytał:

- W czym mogę Panu pomóc?
- W niczym, ja tylko ubieram kurtkę…
- Czy robił Pan zdjęcia tutaj?
- Tak.
- To proszę – oto koszulka targów i smycz.
-

A oto i zdjęcia…

[Show as slideshow]

Nasz pobyt na Horce szczęśliwie zbiegł się w czasie z Międzynarodowym Festiwalem Kultury Łużyckiej, więc wieczorem w sobotę udaliśmy się do pobliskiego Crostwitz (Chróścicy), żeby zobaczyć i posłuchać ludowych zespołów i uraczyć się lokalnym piwkiem. W ramach festiwalu odbywały się występy zespołów muzycznych i grup tanecznych z Polski, Czech i Niemiec, i być może też z innych krajów. Występy odbywały się na kilku scenach urządzonych w podwórkach domów. Chodziliśmy sobie tak od bramy do bramy i słuchaliśmy występów. W pewnym momencie zauważyłem, że wszyscy (oprócz nas) mają jakieś opaski na ręku, co mogło oznaczać tylko jedno – te występy są biletowane! Byliśmy chyba już pod piątą sceną i nikt się nas nie zapytał o bilet . Dopiero przy ostatniej bramie, gdy tylko Przemkowi chciało się wchodzić do środka ochroniarz cofnął go mówiąc, że bez biletu nie można wchodzić. No cóż, Polacy chyba kombinowanie i oszukiwanie mają we krwi .

Z innych “ciekawszych” zdarzeń warto wspomnieć o przygodach z GoPro. A były dwie. Na pierwszego nura wziąłem do wody swoją kamerkę i zamontowałem na głowie, żeby uwiecznić wszystkie moje zejścia pod wodę. Po dwóch nurach przyszła moja kolej asekurowania Przemka. Zanurzył się, odczekałem 30 sekund, zrobiłem scyzoryk i nagle czuję, że nie mam kamery na głowie. Odwracam się, szamoczę spanikowany i widzę jak kamera CUDEM zaczepiła się o moją rękę. Ufffffffff… zdjąłem ją od razu i schowałem do bojki – koniec kręcenia!

Podobna przygoda przytrafiła się Mruwie na drugi dzień. Z tą różnicą, że sytuacja była troszkę bardziej tragiczna – Mruwa przypiął sobie kamerę do pasa i płynął w stronę bojki. Po dopłynięciu na miejsce było słychać tylko “O k….! Zgubiłem GoPro!!!”. Zaczęło się szukanie igły w stogu siana. Mruwa zrobił kilka nurów na 30 metrów – niestety kamery nie było. Szukaliśmy jej też na trasie od pomostu do bojki – bez sukcesu. Przy pomoście poinformowaliśmy nurków sprzętowych, żeby rzucili okiem czy nie leży gdzieś na dnie mała żółta kamerka, choć przyznam, że szanse jej znalezienia były dość małe. Tym bardziej, że mogła spaść w szczelinę skalną. Mruwa machnął ręką na kamere i bohatersko poprowadził kurs do końca. Po wyjściu z wody czekała na nas miła niespodzianka – jakiś nurek znalazł kamerę na dnie i oddał zgubę!

[Show as slideshow]

Tydzień temu odbyły się Drugie Mistrzostwa Polski we Freedivingu. Tak jak i rok temu postanowiłem wystąpić w nich w roli zawodnika. Przygotowania do zawodów były trochę mniej intensywne niż rok temu – po pierwsze z powodu nieregularnych treningów (Park Wodny z różnych przyczyn odwoływał nam treningi) a po drugie z powodu powiększenia się rodzinki. Nie mniej jednak zapisałem się, zapłaciłem wpisowe i wystartowałem.

W tym roku mistrzostwa Polski obejmowały trzy dyscypliny – statyka (STA), dynamika (DYN) i dynamika bez płetw (DNF).

Statyka

Przez ostatnie tygodnie nie mogłem zbliżyć się do 4 minut. Na treningach próbowałem swych sił i zazwyczaj kończyłem próby wynurzając się z sinymi ustami w okolicach 3 minut . Moim celem na zawodach było przekroczenie 4 minut a w najlepszym przypadku dojście do mojej życiówki – 4:29… Poniekąd się udało – dzięki asyście Jacka zrobiłem 5:05, ale… miałem lekką sambę i nie zdążyłem pokazać OK w ciągu 15 sekund po wynurzeniu. W efekcie dostałem czerwoną kartkę i zero punktów. Wyglądało to tak:

Click here to view the embedded video.

Dynamika

W dynamice poszło mi trochę lepiej. Marzeniem było przepłynięcie 100 metrów (dla przypomnienia – w Józefowie przepłynąłem 75m) a szczytem marzeń – odbicie po setnym metrze. Udało się! Przepłynąłem 104m!

Click here to view the embedded video.

Dynamika bez płetw

To najmniej lubiana przeze mnie dyscyplina. Cały czas pływałem 50m, parę tygodni przed zawodami udało mi się odbić po 50 metrze i dopłynąć do ok. 60m. Plan na zawody był taki, żeby się odbić po pięćdziesiątce. Efekt był niespodziewany – nie tylko odbiłem się po 50 metrach, ale też odbiłem się po 75m, osiągając odległość 79m.

Click here to view the embedded video.

Poza startem w zawodach trochę filmowałem i fociłem pod wodą, zwłaszcza na zawodach w strzelectwie basenowym, które odbyły się w niedzielę.

Podsumowując – jestem zadowolony z moich rekordów. Trochę mniej z czerwonej kartki, bo gdybym jej nie dostał to miałbym 12 miejsce, ale jak mawiają górale andaluzyjscy – freediver bez czerwonej kartki jest jak ryba bez roweru! Za rok będzie lepiej

Poniżej mała galeria ze zdjęciami moimi (podwodnymi) i Rafała Olkisa.

[Show as slideshow]

PS. Wygrali: Robert Cetler, Adrian Kwiatkowski, Jonas Krahn. Wśród kobiet: Ola Sulkiewicz, Barbora Ivanska, Veronika Szalontayova. W zawodach strzeleckich zwyciężyli: Marek Ziomek, Jacek Garbacz, Paweł Brzoza.

Artykuł ani film nie są najwyższych lotów. Już pierwsze zdanie sugeruje, że był pisany przez kompletnego laika:

“Nabieramy powietrze do płuc, zanurzamy się i spędzamy pod wodą kilka minut bez butli tlenowej.” - nikt o zdrowych zmysłach nie nurkuje z użyciem butli tlenowej! Czysty tlen jest wysoce toksyczny, a poniżej 7-10 metrów może zabić! Ale cóż, walka z ignorancją dziennikarzy jest jak walka z wiatrakami . Mimo wszystko wklejam filmik, bo przez kilka chwil mnie tam widać .

Click here to view the embedded video.

Pełny artykuł można zobaczyć tutaj.

W najbliższą sobotę ma się pojawić artykuł i film o strzelectwie podwodnym. Zobaczymy jakie “kwiatki” tam się pojawią…

19-20 marca we Wrocławskim Parku Wodnym odbędzie się Apnea Festiwal. A co to znaczy? Apnea z greckiego oznacza bezdech, zatem po polsku mogłoby to brzmieć “Festiwal bezdechu”. Pozostaliśmy jednak przy nazwie “Apnea”, żeby nie kojarzyło się z jakimś ogólnopolskim zlotem pulmunologów

Głównymi punktami imprezy będą II Międzynarodowe Basenowe Mistrzostwa Polski we Freedivingu, w których nota bene chciałbym wziąć udział , oraz I w Polsce Otwarte Zawody w Strzelectwie Basenowym. Oprócz tego mają się odbyć liczne pokazy ratownictwa wodnego, medycznego i nurkowania, oraz wystawy sklepów i szkół nurkowych.

Wszystkich zainteresowanych i wszystkich niezainteresowanych zapraszam na stronę: http://www.apneafestiwal.pl.

A oto klip promujący impręzę:

Click here to view the embedded video.

Właśnie minął tydzień od zawodów. Wybrałem się na nie z mruwą jako coach i pod- i nad-wodny filmowiec. Jako, że przez dłuższy czas nie trenowałem na basenie to odpuściłem sobie start w zawodach. Może uda się wystartować na marcowych zawodach we Wrocławiu, ale na ten dzień przygotowana jest inna, ważniejsza dla mnie impreza

Warunki pogodowe nie rozpieszczały, dojazd nie należał do najłatwiejszych ale udało nam się bez problemu dojechać. Niestety wielu zawodników z różnych przyczyn nie dotarło na miejsce. Nie dotarł również najważniejszy sędzia – Pim Vermeulen, sędzia AIDA klasy A, którego obecność nadawałaby zawodom rangę World Record. Z powodu nieobecności Pima, gdyby nawet padł rekord świata to nie zostałby uznany. Trochę zawiedziona była ekipa z Chorwacji, wśród której dwie osoby – Dajana Zoretic i Goran Colak planowali bić rekord świata.

Były to dość niezwykłe zawody, bo pierwszy raz poza klasyfikacją indywidualną kobiet i mężczyzn, była też klasyfikacja drużynowa, przy czym drużyna musiała się składać z 3 osób, w tym co najmniej jednej kobiety. Organizatorom udało się dzięki temu przyciągnąć całkiem sporą rzeszę freediverek.

W sobotę odbyły się statyki (STA) i dynamiki (DYN), a w niedzielę dynamiki bez płetw (DNF). Na pierwszy ogień poszedł Goran Colak, który postawił poprzeczkę dość wysoko – 8:02. Widziałem to z bliska i muszę przyznać, że wyglądało to jak rutyna. Jego asekurant odliczał mu do ucha ile jeszcze zostało do 8 minut… 5… 4… 3… 2… 1… nagle Goran się wynurzył, i pokazał znak OK jak gdyby nigdy nic. Tylko pozazdrościć takiej kondycji! Tym wynikiem zapewnił sobie pierwsze miejsce w tej kategorii

Z dynamiką było podobnie. Goran zadeklarował 200m i startował jako ostatni. Filmowałem jego start pod wodą i szczena mi opadła gdy pod koniec ósmego basenu odwrócił się do kamery, uśmiechnął i pomachał (!!!). Tak naprawdę mało kto pod koniec tak długiego dystansu jest świadom tego co robi, a Goran dopłynął do końca, wynurzył się i znów jak gdyby nigdy nic “I’m OK”. Brawa dla niego! Mam nadzieję, że niebawem pobije rekord świata, bo na pewno na to zasługuje.

Najbardziej czekałem na to co wydarzy się w niedzielę podczas dynamiki bez płetw. Goran na wstępie zrobił 175m, ale wynik ten nie liczył się jako rekord Polski . Czekałem co pokażą Michał Mrozowski i Mateusz Malina, którzy specjalizują się w pływaniu bez płetw. Przed nimi startował Robert Cetler, wielokrotny mistrz Polski, który zakończył swoją próbę na dystansie 163m, ustanawiając tym nowy rekord Polski. Pokładałem duże nadzieje w Mateuszu, gdyż w tym roku w Dahab jako pierwszy Polak zanurkował na bezdechu na 100m, a na treningach basenowych niedawno robił ponad 175m DNF. Mateusz i Michał wystartowali jednocześnie i zakończyli na 166m i 161m. Jeden z taką sambą, że dwa razy nieświadomie wykonał procedurę powierzchniową, a drugi tuż po wynurzeniu stracił przytomność. Tym samym nowym rekordzistą Polski został Ceti.

Jeśli chodzi o kobiety to najlepiej poradziła sobie dziewczyna Gorana – Dajana Zoretic. Statyka 5:20, dynamika 175m a dynamikę bez płetw zakończyła na imponującym dystansie 158m. Zabrakło jej niecałe 2m, żeby pobić rekord świata ustanowiony przez rosjankę Natalię Molchanovą.

Wrocław reprezentowały 3 osoby (niestety nie team ) – mruwa, i po raz pierwszy na zawodach – Tomek i Marek. Mruwa zajął 5 miejsce z wynikami STA 5:48, DYN 100m i DNF 107. Marek był 17-ty, z wynikami STA 4:14, DYN 78m i DNF 80m, a Tomek 25-ty – STA 4:21, ale z taką sambą, że nie zdążył zrobić procedury powierzchniowej na czas i został zdyskwalifikowany, DYN 99m (w krótkich płetwach!!!) i DNF 80m. Uważam, że to bardzo dobre wyniki jak na początkujących freediverów i trzymam kciuki – oby tak dalej!

Pełne wyniki zawodów dostępne są tutaj.

Poniżej kilka fotek z zawodów, niestety nie mam ich zbyt wiele, bo głównym moim zajęciem tam było filmowanie. Jak tylko zmontuję film to oczywiście go tutaj umieszczę.

[Show as slideshow]

Z tego co pamiętam w okolicach lipca/sierpnia postanowiliśmy z Mruwą, Przemkiem i Tomkiem wybrać się na tydzień do Egiptu na trening. Bez zwiedzania, bez kobiet, tylko my i woda (nie mylić z wódą ). Kupiliśmy najtańszą możliwą wycieczkę i niecierpliwie czekaliśmy na wyjazd. W międzyczasie Tomek miał wypadek w pracy (uszkodził sobie nogę), co niestety wykluczyło go z wyjazdu . Zamiast Tomka pojechał z nami Jacek…

Jacek	Mruwa
maczek	Przemek

Ponieważ wycieczka była załatwiana dość późno, nie udało nam się znaleźć wylotów z Wrocławia bo nie było już miejsc. Wybór, chcąc nie chcąc, padł na Katowice.

2 listopada wczesnym rankiem, dokładnie o 6:00, wyruszyliśmy samochodem w stronę Katowic. Zostawiliśmy auto na parkingu w okolicach lotniska i polecieliśmy do Taby, miejscowości na granicy Egipsko – Izraelskiej. Wydawało się, że Taba jest blisko Dahab, ale droga z lotniska do hotelu trwała wieki… prawie 4h!!!

Tego samego dnia w planach mieliśmy wycieczkę do bazy Freedive Dahab po sprzęt (boję, linę, balast) ale niestety dotarliśmy do hotelu tak późno, że ledwo załapaliśmy się na kolację. Umówiliśmy się więc z Lottą Ericson na drugi dzień, rano ok. 9:00. Zrobiła dla nas wyjątek, gdyż normalnie otwierają swój sklep i bazę o godzinie 12:30.

Po odebraniu sprzętu wróciliśmy do hotelu, ubraliśmy się w pianki i wskoczyliśmy do wody. Hotel Tropitel jest idealną bazą wypadową dla nurków – ok. 500m od Canyonu i 3,5km od Blue Hole. Pierwszy dzień spędziliśmy nurkując w okolicach Canyonu, a kolejne głównie na Blue Hole nurkując przy boi i linie.

I tak mijały kolejne dni. Wstawaliśmy przed 7 rano, o 7 byliśmy na śniadaniu a o 8:00 ruszaliśmy “taksówką” w stronę Blue Hole. Najlepiej jezdzić tam rano, o czym przekonaliśmy się już drugiego dnia, kiedy około południa na Blue Hole natarły tabuny rosyjskich freediverów i snorkelerów, którzy bardzo przeszkadzali w treningu. Raz przy wynurzaniu o mało nie przywaliłem głową w czyjąś monopłetwę!

Ogólnie wyjazd był udany. Ja jechałem z nastawieniem, że zrobię życiówkę, czyli przekroczę -31m. Udało się w trzeci dzień zanurkować na 32 metry, na pełnym luzie i jeszcze z dużym zapasem powietrza. Mierzyłem w 40m i chciałem tyle zrobić w następnych dniach ale niestety później dopadła mnie klątwa i z głębokiego nurkowania nici . Mogłem co najwyżej karmić rybki przetrawionym jedzeniem . Jacek pojechał z zamiarem zanurkowania na 40 metrów i udało mu się to w ostatni dzień . Mruwa nie zrobił życiówki, ale zanurkował na 50m co jest dobrym wynikiem, biorąc pod uwagę fakt, że od 2 lat nie nurkował tak głęboko. Przemek o ile dobrze kojarzę zszedł na ok. 18 metrów, do życiówki niestety zabrakło mu 3-4 metry.

Nie będę się więcej rozpisywał. Jak było, możecie zobaczyć na zdjęciach i na filmiku. Na pewno było ZDECYDOWANIE za krótko…

Click here to view the embedded video.

[Show as slideshow]

Głównym pomysłodawcą badań był profesor Jan Chmura z AWF Wrocław, który jest wybitnym specjalistą w dziedzinie fizjologii a od jakiegoś czasu bada wpływ bezdechu na organizm człowieka. Kilka miesięcy temu pan profesor nawiązał kontakt z Bartkiem Morawcem i dzięki ich współpracy udało się zorganizować ten event. Warunkiem uczestnictwa w badaniach było zejście na bezdechu na minimum 30 metrów. Niestety frekwencja nie dopisała i nawet Stowarzyszenie Freediving Poland nie wykazało żadnego zainteresowania (!!!). Przed imprezą udało nam się zorganizować 6 osób – 4 nurków z Polski i 2 z Czech. Niestety na miejscu okazało się, że Czesi z niewiadomych przyczyn nie dojechali (podejrzewamy, że dzień wcześniej zjedli za dużo knedlików ), i ostatecznie były cztery osoby – ja, Bartek, Jacek i Daniel.

Badania zaczęły się od testów psychomotorycznych. Polegało to na tym, że delikwent siedział na krześle, stopy opierał na pedałach, w rękach trzymał przyciski i wpatrywał się w tablicę świetlną, reagując odpowiednio na sygnały świetlne i dźwiękowe (żółty – prawy przycisk, zielony – brak reakcji, czerwony – brak reakcji, sygnał dźwiękowy – lewy pedał). Sprawdzało to czas reakcji i decyzyjność.

Później przeszliśmy do mniej przyjemnej części – kłucia. Pobierano nam krew z palca (gazometria, mleczany) oraz z żyły ze zgięcia łokciowego (cała masa innych badań). Po pierwszym “upuszczeniu krwi” Bartek zrobił się zielony, potem blady jak Nosferatu, ale po chwili wrócił do żywych . Po badaniu naszą krew zawieziono do laboratorium w Zgorzelcu, a my zaczęliśmy się mentalnie przygotowywać do nurkowania…

Po około 2,5h ekipa wróciła i mogliśmy wchodzić do wody. Woda przy powierzchni miała 18 stopni, poniżej termokliny 5 stopni a już na głębokości ok. 25 metrów panowały egipskie ciemności . Każdy z nas miał 2-3 nurki treningowe i jeden głęboki. Bartkowi udało się zejść na 42 metry, ja wyrównałem swój rekord i zszedłem na 31m, Jacek na 30m a Daniel na 28m. Po wynurzeniu trzeba było dopłynąć do pomostu na skuterze wodnym i jak najszybciej przeprowadzić badanie – najpierw gazometrię i mleczany, później krew z żyły a na końcu psychomotorykę.

Po godzinie od wynurzenia – powtórka z rozrywki, czyli cała seria badań jeszcze raz . Ale jakoś daliśmy radę, z obolałymi palcami i żyłami wróciliśmy do domu…

Teraz pozostaje nam czekać na wyniki badań i wnioski.

[Show as slideshow]

Pomyśleliśmy, że jeśli dziś nie wskrzesimy bloga to umrze on śmiercią naturalną, a byłoby to dość przykre zwłaszcza dla setek tysięcy naszych wiernych czytelników oczekujących na relację, czy choćby zdjęcia z wyjazdu do Egiptu.

Dobra, nie ma co dalej owijać w bawełnę. Jedziem z koksem!

Do Egiptu pojechaliśmy w celach nurkowo-relaksacyjno-wycieczkowych Naszą bazą i noclegownią była Safaga, a konkretnie hotel Menaville, który mimo wszechobecnych gekonów i karaluchów, okazał się być strzałem w dziesiątkę. Pokoje wygodne, jedzenie pyszne i basen idealny do ćwiczenia dynamiki i statyki. Hotel położony jest nad samym morzem i ma dostęp do niewielkiej, ale bardzo ładnej rafy (idealne dla snurkujących). Ale nam, starym wyjadaczom, taka mała rafka nie wystarczała…

A oto nasza wesoła ekipa:

Będąc jeszcze w Polsce nawiązaliśmy kontakt z Marcinem Hajdaszem, który ma w Safadze bazę nurkową Dive-Top. Mimo, że Marcin w czasie naszego pobytu był w Polsce, ekipa egipska na czele z Ebiedem, wspólnikiem Marcina, spisała się na medal. Jako, że byliśmy solidną i zwartą 8-osobową grupą wynajęliśmy sobie łódź ze sternikiem i codziennie nurkowaliśmy w innym miejscu:

• poniedziałek, 10.05 – Ras Abu Soma, Tobia Arba
• wtorek, 11.05 – wrak Salem Express, Shaab Sheer
• czwartek, 13.05 – Panorama Reef
• piątek, 14.05 – Tobia Hamra, Tobia Soraya
• poniedziałek, 17.05 – Tobia Arba (nocne nurkowanie myszki )
• środa, 19.05 – Abu Soma Garden

Trzeba przyznać, że okolice Safagi obfitują w bardzo ciekawe miejsca nurkowe. To są wciąż tereny mniej uczęszczane niż Sharm el Sheikh czy Dahab, a przez to też mniej zniszczone. Warunki nurkowe nie należały do najłatwiejszych, bo prawie codziennie był duży prąd i fale. W pierwszy dzień myszka postanowiła spróbować freedivingu, ale nie spodobało jej się, że można oddychać tylko na powierzchni i kolejne dni spędzała głęboko zwiedzając rafy i puszczając bąble.

Dla mnie największą atrakcją miało być nurkowanie na wraku Salem Express. Statek ten na początku lat 90-tych kursował z Safagi do portu Djedda w Arabii Saudyjskiej, przewożąc pielgrzymów udających się do Mekki. 16 grudnia 1991 statek zderzył się z rafą nieopodal Safagi i w konsekwencji zginęło 470 osób, uratowało się mniej niż 1/3. Wrak leży na głębokości 10-30 metrów i jest widoczny z powierzchni wody. Miałem już w głowie zarys zdjęć, jakie mógłbym tam zrobić, ale natura mnie przechytrzyła…

Na wrak płynęliśmy bardzo długo a drogę umilały nam skaczące delfiny . Gdy dopłynęliśmy na miejsce okazało się, że jest bardzo silny prąd i duże fale. Wahałem się czy brać ze sobą aparat czy nie, ale nie zważając na warunki przyodziałem mojego Canona 5d Mark II w obudowę Ewa-Marine U-BXP 100 (to taki gruby plastikowy worek, certyfikowany rzekomo do 50 metrów). W jedną rękę wziąłem aparat, w drugą latarkę (nie wiem po co) i tak uzbrojony wskoczyłem do wody. Pływanie z tym zestawem nie należało do najłatwiejszych. Jeszcze nie dopłynąłem do wraku a już nie czułem nóg . W wodzie tak bujało, że po zanurzeniu udało mi się strzelić ze trzy zdjęcia na ślepo, bo tak targało aparatem, że nie mogłem wcelować okiem w wizjer. Postanowiłem, że odpuszczę sobie fotografowanie i odstawię sprzynta na łódź. Po przepłynięciu paru metrów i po morderczych walkach z falami zauważyłem, że wysunął mi się zaworek do wdmuchiwania powietrza do obudowy od aparatu. Z zaworka na powierzchnię wody wydostawały się malownicze bąbelki, a do środka obudowy wlewała się radośnie morska woda. W tym momencie poczułem się jak Mitch Buchanan ze Słonecznego Patrolu i rozpocząłem akcję ratunkową. A że zachciało mi się zabrać pod wodę zestaw XXL czyli aparat + battery grip + lampę, to trzeba by było być Pudzianem, żeby płynąć i trzymać to wszystko na powierzchni jedną ręką. Tak więc musiałem pokonać jakieś 150 metrów do łodzi trzymając dwoma rękami aparat nad taflą wody i walcząc z żywiołem o jego życie, oraz swoje. Po drodze kilka razy zachłysnąłem się przepyszną morską wodą (nie polecam!). Do łodzi dopłynąłem od strony dzioba i zanim opłynąłem całą łódź zdążyłem kilka razy uderzyć głową w linę cumowniczą a prawym barkiem w burtę.

Ostatecznie dotarłem do drabinki i wdrapałem się na łódź. Na własnej skórze doświadczyłem, że gdy woda zalewa aparat, to wszystko inne nagle przestaje być ważne Dałem sobie więc spokój z wrakiem, zrzuciłem pas balastowy, zdjąłem piankę i zacząłem reanimację. Aparat przeżył . A że w Egipcie wszystko schnie jakieś 50 razy szybciej niż w Polsce, to już na drugiego nura mogłem “spokojnie” zabrać ze sobą sprzęt do wody. Ale od tamtej pory przy każdym nurze z aparatem miałem dodatkowy balast – duszę na ramieniu…

Poza nurkowaniem na pełnym morzu, istotnym elementem naszej eskapady były poranne nurkowania z krowami morskimi. Nasz kolega, który kilka razy wcześniej był w hotelu Menaville, opowiedział nam, że o 5 rano na podwodnych łąkach niedaleko hotelu pasą się krowy morskie. Przez co najmniej tydzień codziennie wstawaliśmy rano, by tuż przed świtem móc zanurzyć się w wodzie i podziwiać te piękne zwierzęta. Podwodne łąki znaleźliśmy bez problemu, ale po krowach ani śladu . Nie udało nam się ich spotkać ale i tak te poranne nury były atrakcyjne – widzieliśmy dużo ciekawych ryb, masę skrzydlic, codziennie pływaliśmy z żółwiem a raz nawet natrafiliśmy na płaszczkę giganta (z ogonem miała ponad 2 metry).

Myszce najbardziej podobało się nocne nurkowanie, na które popłynęła na Tobia Arba. Było tyle przeróżnych dużych ryb i drapieżników (mureny, skorpeny, …), że po nocnym nurze stwierdziła, że w dzień nie ma w ogóle sensu wchodzić do wody . Spotkała wtedy hiszpańskiego tancerza (spanish dancer). I nie chodzi tutaj o przystojego chippendalesa, tylko o bardzo rzadko spotykanego czerwonego ślimaka morskiego .

To tyle jeśli chodzi o moją wersję wydarzeń. Zapraszamy do obejrzenia fotek .

PS. Jeśli ktoś zastanawia się nad kupnem wynalazków typu Ewa-Marine czy Aquapac, czyli grubych “wodoszczelnych” worków na aparat, to stanowczo ODRADZAM. Przygoda na Salem Express nauczyła mnie, że inwestowanie w tego typu półśrodki może być bolesne. Na szczęście w moim przypadku wszystko dobrze się skończyło.

PS2. Zapraszamy też do przeczytania relacji z wyjazdu na stronie Bartka Morawca – Freedive.pl.

[Show as slideshow]