Click here to view the embedded video.

W tym roku gospodarzem zawodów był Klub Płetwonurków SKORPENA z Olsztyna, a zawody odbywały się w Jeziorze Kortowskim.

Pierwszy raz usłyszałem o tych zawodach 2 lata temu i… aż ciarki mi przeszły po plecach Ale pomyślałem, że to może być ciekawe doświadczenie. Z miesiąca na miesiąc coraz bardziej dojrzewałem do tego, żeby spróbować jak to jest nurkować zimą w przeręblu. Gdy pod koniec grudnia ogłoszono oficjalny termin zawodów i uruchomiono rejestrację nie zastanawiałem się długo i jako jeden z pierwszych zawodników zapisałem się I dobrze zrobiłem bo w bardzo krótkim czasie lista startowa się zapełniła. A z Wrocławia zapisało się aż 5 osób!

Przez cały styczeń i kawałek lutego przygotowywaliśmy się do zawodów trenując na małym basenie w Redeco. Trening polegał na przepłynięciu dwóch basenów (czyli 2x12m)  pod wodą i zrobienie statyki na końcu. Zaczynaliśmy od czasów 0:20-0:30 a skończyliśmy na 1:30-1:40. Mam na myśli tutaj samą statykę, razem z płynięciem pewnie wyszłoby coś koło 2:10. Niestety nie były to idealne warunki do treningu, bo mały basen ma wodę o temperaturze dochodzącej do 30 stopni, ale lepsze to niż nic .

W końcu nadszedł TEN dzień. Do Olsztyna pojechaliśmy pociągiem. Droga zleciała nam w sumie dość szybko, bo ponad połowę czasu graliśmy w „Czarne Historie” (i popijaliśmy Colę z dodatkiem prądu, tzw. kolkę ).

Gdy dotarliśmy na miejsce szybko zakwaterowaliśmy się w akademikach (spaliśmy w kampusie Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego, położonego nad Jeziorem Kortowskim), zrzuciliśmy manele i pobiegliśmy zobaczyć przeręble. Na dworze było -15 stopni, lód miał grubość 35cm a woda była LODOWATA. Przez chwilę pomyślałem – „co ja tu robię?”. Ale cóż… nie po to jechałem taki kawał, żeby teraz się wycofać.

Wieczorem w piątek odbyło się losowanie kolejności nurkowania. Jako pierwszy o 11:00 miał startować Mruwa, ja byłem czwarty o 11:30. Reszta chłopaków startowała przed 13:00. Zaczęło się oczekiwanie na poranek…

Rano… no może nie aż tak rano, bo ok. 10:30 zacząłem się ubierać w piankę w… akademiku pod prysznicem. W łazience kaloryfer tak mocno grzał, że nie dało się oddychać i mało co nie zaliczyłem pierwszego blackout’u Piankę z wierzchu wytarłem ręcznikiem, żeby mi nie zamarzła po drodze (do jeziora było ok. 500m), zarzuciłem na siebie kurtkę i ruszyłem nad jezioro. Po drodze ludzie się na mnie gapili jak na kosmitę, ale do tego już przywykłem Nad jezioro dotarłem parę minut po 11:00. Mruwa był już po swojej próbie. Jak się okazało – spóźnił się na start, nie zdążył się przygotować i zrobił tylko 1:01. W tym samym czasie w drugim przeręblu startował Robert Cetler, który zakończył próbę z wynikiem 5:57. Poprzeczka została postawiona bardzo wysoko.

Nadeszła moja kolej… Opóźniałem jak mogłem wejście do wody i w sumie wskoczyłem jakieś 30 sekund przed Official Top. Więc też tak trochę na hurra. Woda na szczęście okazała się być cieplejsza niż się spodziewałem, nie było tragedii . Odliczanie…. ostatni oddech…. i lecę! Zanurzyłem się i zacząłem się opuszczać po linie głową w dół. Była tak słaba przejrzystość, że widziałem tylko linę oświetlaną przez latarkę przyczepioną do maski. Doleciałem do talerzyka, oderwałem tag i ruszyłem powoli z powrotem. I tutaj zrobiłem błąd, bo wynurzyłem na sekundę drogi oddechowe. Nie nabrałem powietrza ale regulamin mówi jasno, że próba kończy się w momencie wynurzenia dróg oddechowych. Oczywiście zanurzyłem się z powrotem i zacząłem robić statykę ale stres mnie zżerał, bo nie wiedziałem czy mi to uznają czy nie. Czy zauważyli czy nie… Myśli nie dawały mi spokoju więc… postanowiłem się wynurzyć. Zakończyłem próbę z czasem 1:02 a wiem, że mogłem jeszcze spokojnie zrobić kilkadziesiąt sekund… . Mam nadzieję, że będzie okazja poprawić ten wynik za rok

Zawody wygrał Robert Cetler (5:57), drugi był Adrian Kwiatkowski (4:00) a trzeci Bartek Janiszewski (2:45). Ja wylądowałem na 18 miejscu, na 34 startujących

[Show as slideshow]

PS. Największą traumą było nie nurkowanie, ale chodzenie po lodzie, który głośno strzelał pod nogami….

Nie wszyscy też wiedzą, że Wrocław jest jednym z miast kandydatów na gospodarzy tej imprezy w 2017 roku.

A jeszcze mniej osób wie(działo), że 17 grudnia odbyły się we Wrocławiu w Hali Orbita Targi World Games 2017, które miały zaprezentować różne nietypowe dyscypliny sportowe i  oczywiście, przyciągając jak największą liczbę odwiedzających, wypromować kandydaturę Wrocławia.

Pojechałem tam koło południa, żeby wesprzeć duchowo chłopaków (i dziewczyny), którzy dzielnie, wspólnie z prezesem Polskiego Związku Płetwonurkowania (PZPn), reprezentowali sporty (pod)wodne – czyli nurkowanie, freediving, sportowe pływanie w monopłetwie, łowiectwo podwodne i hokej podwodny. Przy okazji chciałem obejrzeć też inne stoiska i pokazy.

Widziałem pokazy karate, taekwondo, aero musicals i jakiś taniec akrobatyczny (nie wiem jak to się fachowo nazywa). Udało mi się też postrzelać z łuku do tarczy

Prezentowane sporty były bardzo ciekawe ale na pewno zawiodła organizacja, a w szczególności marketing, bo frekwencja była mizerna.

Najbardziej podobał mi się pokaz aero musicals – czyli w skrócie podniebny taniec samolotowych modeli

Wyglądało to mniej więcej tak:

Click here to view the embedded video.

Click here to view the embedded video.

Gdy wychodziłem z targów poszedłem po kurtkę do szatni. Odłożyłem na chwilę aparat na „ladę” i zacząłem się ubierać. W tym momencie gość siedzący za „ladą” zapytał:

- W czym mogę Panu pomóc?
- W niczym, ja tylko ubieram kurtkę…
- Czy robił Pan zdjęcia tutaj?
- Tak.
- To proszę – oto koszulka targów i smycz.
-

A oto i zdjęcia…

[Show as slideshow]

Nasz pobyt na Horce szczęśliwie zbiegł się w czasie z Międzynarodowym Festiwalem Kultury Łużyckiej, więc wieczorem w sobotę udaliśmy się do pobliskiego Crostwitz (Chróścicy), żeby zobaczyć i posłuchać ludowych zespołów i uraczyć się lokalnym piwkiem. W ramach festiwalu odbywały się występy zespołów muzycznych i grup tanecznych z Polski, Czech i Niemiec, i być może też z innych krajów. Występy odbywały się na kilku scenach urządzonych w podwórkach domów. Chodziliśmy sobie tak od bramy do bramy i słuchaliśmy występów. W pewnym momencie zauważyłem, że wszyscy (oprócz nas) mają jakieś opaski na ręku, co mogło oznaczać tylko jedno – te występy są biletowane! Byliśmy chyba już pod piątą sceną i nikt się nas nie zapytał o bilet . Dopiero przy ostatniej bramie, gdy tylko Przemkowi chciało się wchodzić do środka ochroniarz cofnął go mówiąc, że bez biletu nie można wchodzić. No cóż, Polacy chyba kombinowanie i oszukiwanie mają we krwi .

Z innych „ciekawszych” zdarzeń warto wspomnieć o przygodach z GoPro. A były dwie. Na pierwszego nura wziąłem do wody swoją kamerkę i zamontowałem na głowie, żeby uwiecznić wszystkie moje zejścia pod wodę. Po dwóch nurach przyszła moja kolej asekurowania Przemka. Zanurzył się, odczekałem 30 sekund, zrobiłem scyzoryk i nagle czuję, że nie mam kamery na głowie. Odwracam się, szamoczę spanikowany i widzę jak kamera CUDEM zaczepiła się o moją rękę. Ufffffffff… zdjąłem ją od razu i schowałem do bojki – koniec kręcenia!

Podobna przygoda przytrafiła się Mruwie na drugi dzień. Z tą różnicą, że sytuacja była troszkę bardziej tragiczna – Mruwa przypiął sobie kamerę do pasa i płynął w stronę bojki. Po dopłynięciu na miejsce było słychać tylko „O k….! Zgubiłem GoPro!!!”. Zaczęło się szukanie igły w stogu siana. Mruwa zrobił kilka nurów na 30 metrów – niestety kamery nie było. Szukaliśmy jej też na trasie od pomostu do bojki – bez sukcesu. Przy pomoście poinformowaliśmy nurków sprzętowych, żeby rzucili okiem czy nie leży gdzieś na dnie mała żółta kamerka, choć przyznam, że szanse jej znalezienia były dość małe. Tym bardziej, że mogła spaść w szczelinę skalną. Mruwa machnął ręką na kamere i bohatersko poprowadził kurs do końca. Po wyjściu z wody czekała na nas miła niespodzianka – jakiś nurek znalazł kamerę na dnie i oddał zgubę!

[Show as slideshow]

Tydzień temu odbyły się Drugie Mistrzostwa Polski we Freedivingu. Tak jak i rok temu postanowiłem wystąpić w nich w roli zawodnika. Przygotowania do zawodów były trochę mniej intensywne niż rok temu – po pierwsze z powodu nieregularnych treningów (Park Wodny z różnych przyczyn odwoływał nam treningi) a po drugie z powodu powiększenia się rodzinki. Nie mniej jednak zapisałem się, zapłaciłem wpisowe i wystartowałem.

W tym roku mistrzostwa Polski obejmowały trzy dyscypliny – statyka (STA), dynamika (DYN) i dynamika bez płetw (DNF).

Statyka

Przez ostatnie tygodnie nie mogłem zbliżyć się do 4 minut. Na treningach próbowałem swych sił i zazwyczaj kończyłem próby wynurzając się z sinymi ustami w okolicach 3 minut . Moim celem na zawodach było przekroczenie 4 minut a w najlepszym przypadku dojście do mojej życiówki – 4:29… Poniekąd się udało – dzięki asyście Jacka zrobiłem 5:05, ale… miałem lekką sambę i nie zdążyłem pokazać OK w ciągu 15 sekund po wynurzeniu. W efekcie dostałem czerwoną kartkę i zero punktów. Wyglądało to tak:

Click here to view the embedded video.

Dynamika

W dynamice poszło mi trochę lepiej. Marzeniem było przepłynięcie 100 metrów (dla przypomnienia – w Józefowie przepłynąłem 75m) a szczytem marzeń – odbicie po setnym metrze. Udało się! Przepłynąłem 104m!

Click here to view the embedded video.

Dynamika bez płetw

To najmniej lubiana przeze mnie dyscyplina. Cały czas pływałem 50m, parę tygodni przed zawodami udało mi się odbić po 50 metrze i dopłynąć do ok. 60m. Plan na zawody był taki, żeby się odbić po pięćdziesiątce. Efekt był niespodziewany – nie tylko odbiłem się po 50 metrach, ale też odbiłem się po 75m, osiągając odległość 79m.

Click here to view the embedded video.

Poza startem w zawodach trochę filmowałem i fociłem pod wodą, zwłaszcza na zawodach w strzelectwie basenowym, które odbyły się w niedzielę.

Podsumowując – jestem zadowolony z moich rekordów. Trochę mniej z czerwonej kartki, bo gdybym jej nie dostał to miałbym 12 miejsce, ale jak mawiają górale andaluzyjscy – freediver bez czerwonej kartki jest jak ryba bez roweru! Za rok będzie lepiej

Poniżej mała galeria ze zdjęciami moimi (podwodnymi) i Rafała Olkisa.

[Show as slideshow]

PS. Wygrali: Robert Cetler, Adrian Kwiatkowski, Jonas Krahn. Wśród kobiet: Ola Sulkiewicz, Barbora Ivanska, Veronika Szalontayova. W zawodach strzeleckich zwyciężyli: Marek Ziomek, Jacek Garbacz, Paweł Brzoza.

Artykuł ani film nie są najwyższych lotów. Już pierwsze zdanie sugeruje, że był pisany przez kompletnego laika:

„Nabieramy powietrze do płuc, zanurzamy się i spędzamy pod wodą kilka minut bez butli tlenowej.” - nikt o zdrowych zmysłach nie nurkuje z użyciem butli tlenowej! Czysty tlen jest wysoce toksyczny, a poniżej 7-10 metrów może zabić! Ale cóż, walka z ignorancją dziennikarzy jest jak walka z wiatrakami . Mimo wszystko wklejam filmik, bo przez kilka chwil mnie tam widać .

Click here to view the embedded video.

Pełny artykuł można zobaczyć tutaj.

W najbliższą sobotę ma się pojawić artykuł i film o strzelectwie podwodnym. Zobaczymy jakie „kwiatki” tam się pojawią…

19-20 marca we Wrocławskim Parku Wodnym odbędzie się Apnea Festiwal. A co to znaczy? Apnea z greckiego oznacza bezdech, zatem po polsku mogłoby to brzmieć „Festiwal bezdechu”. Pozostaliśmy jednak przy nazwie „Apnea”, żeby nie kojarzyło się z jakimś ogólnopolskim zlotem pulmunologów

Głównymi punktami imprezy będą II Międzynarodowe Basenowe Mistrzostwa Polski we Freedivingu, w których nota bene chciałbym wziąć udział , oraz I w Polsce Otwarte Zawody w Strzelectwie Basenowym. Oprócz tego mają się odbyć liczne pokazy ratownictwa wodnego, medycznego i nurkowania, oraz wystawy sklepów i szkół nurkowych.

Wszystkich zainteresowanych i wszystkich niezainteresowanych zapraszam na stronę: http://www.apneafestiwal.pl.

A oto klip promujący impręzę:

Click here to view the embedded video.

Właśnie minął tydzień od zawodów. Wybrałem się na nie z mruwą jako coach i pod- i nad-wodny filmowiec. Jako, że przez dłuższy czas nie trenowałem na basenie to odpuściłem sobie start w zawodach. Może uda się wystartować na marcowych zawodach we Wrocławiu, ale na ten dzień przygotowana jest inna, ważniejsza dla mnie impreza

Warunki pogodowe nie rozpieszczały, dojazd nie należał do najłatwiejszych ale udało nam się bez problemu dojechać. Niestety wielu zawodników z różnych przyczyn nie dotarło na miejsce. Nie dotarł również najważniejszy sędzia – Pim Vermeulen, sędzia AIDA klasy A, którego obecność nadawałaby zawodom rangę World Record. Z powodu nieobecności Pima, gdyby nawet padł rekord świata to nie zostałby uznany. Trochę zawiedziona była ekipa z Chorwacji, wśród której dwie osoby – Dajana Zoretic i Goran Colak planowali bić rekord świata.

Były to dość niezwykłe zawody, bo pierwszy raz poza klasyfikacją indywidualną kobiet i mężczyzn, była też klasyfikacja drużynowa, przy czym drużyna musiała się składać z 3 osób, w tym co najmniej jednej kobiety. Organizatorom udało się dzięki temu przyciągnąć całkiem sporą rzeszę freediverek.

W sobotę odbyły się statyki (STA) i dynamiki (DYN), a w niedzielę dynamiki bez płetw (DNF). Na pierwszy ogień poszedł Goran Colak, który postawił poprzeczkę dość wysoko – 8:02. Widziałem to z bliska i muszę przyznać, że wyglądało to jak rutyna. Jego asekurant odliczał mu do ucha ile jeszcze zostało do 8 minut… 5… 4… 3… 2… 1… nagle Goran się wynurzył, i pokazał znak OK jak gdyby nigdy nic. Tylko pozazdrościć takiej kondycji! Tym wynikiem zapewnił sobie pierwsze miejsce w tej kategorii

Z dynamiką było podobnie. Goran zadeklarował 200m i startował jako ostatni. Filmowałem jego start pod wodą i szczena mi opadła gdy pod koniec ósmego basenu odwrócił się do kamery, uśmiechnął i pomachał (!!!). Tak naprawdę mało kto pod koniec tak długiego dystansu jest świadom tego co robi, a Goran dopłynął do końca, wynurzył się i znów jak gdyby nigdy nic „I’m OK”. Brawa dla niego! Mam nadzieję, że niebawem pobije rekord świata, bo na pewno na to zasługuje.

Najbardziej czekałem na to co wydarzy się w niedzielę podczas dynamiki bez płetw. Goran na wstępie zrobił 175m, ale wynik ten nie liczył się jako rekord Polski . Czekałem co pokażą Michał Mrozowski i Mateusz Malina, którzy specjalizują się w pływaniu bez płetw. Przed nimi startował Robert Cetler, wielokrotny mistrz Polski, który zakończył swoją próbę na dystansie 163m, ustanawiając tym nowy rekord Polski. Pokładałem duże nadzieje w Mateuszu, gdyż w tym roku w Dahab jako pierwszy Polak zanurkował na bezdechu na 100m, a na treningach basenowych niedawno robił ponad 175m DNF. Mateusz i Michał wystartowali jednocześnie i zakończyli na 166m i 161m. Jeden z taką sambą, że dwa razy nieświadomie wykonał procedurę powierzchniową, a drugi tuż po wynurzeniu stracił przytomność. Tym samym nowym rekordzistą Polski został Ceti.

Jeśli chodzi o kobiety to najlepiej poradziła sobie dziewczyna Gorana – Dajana Zoretic. Statyka 5:20, dynamika 175m a dynamikę bez płetw zakończyła na imponującym dystansie 158m. Zabrakło jej niecałe 2m, żeby pobić rekord świata ustanowiony przez rosjankę Natalię Molchanovą.

Wrocław reprezentowały 3 osoby (niestety nie team ) – mruwa, i po raz pierwszy na zawodach – Tomek i Marek. Mruwa zajął 5 miejsce z wynikami STA 5:48, DYN 100m i DNF 107. Marek był 17-ty, z wynikami STA 4:14, DYN 78m i DNF 80m, a Tomek 25-ty – STA 4:21, ale z taką sambą, że nie zdążył zrobić procedury powierzchniowej na czas i został zdyskwalifikowany, DYN 99m (w krótkich płetwach!!!) i DNF 80m. Uważam, że to bardzo dobre wyniki jak na początkujących freediverów i trzymam kciuki – oby tak dalej!

Pełne wyniki zawodów dostępne są tutaj.

Poniżej kilka fotek z zawodów, niestety nie mam ich zbyt wiele, bo głównym moim zajęciem tam było filmowanie. Jak tylko zmontuję film to oczywiście go tutaj umieszczę.

[Show as slideshow]

Z tego co pamiętam w okolicach lipca/sierpnia postanowiliśmy z Mruwą, Przemkiem i Tomkiem wybrać się na tydzień do Egiptu na trening. Bez zwiedzania, bez kobiet, tylko my i woda (nie mylić z wódą ). Kupiliśmy najtańszą możliwą wycieczkę i niecierpliwie czekaliśmy na wyjazd. W międzyczasie Tomek miał wypadek w pracy (uszkodził sobie nogę), co niestety wykluczyło go z wyjazdu . Zamiast Tomka pojechał z nami Jacek…

Jacek	Mruwa
maczek	Przemek

Ponieważ wycieczka była załatwiana dość późno, nie udało nam się znaleźć wylotów z Wrocławia bo nie było już miejsc. Wybór, chcąc nie chcąc, padł na Katowice.

2 listopada wczesnym rankiem, dokładnie o 6:00, wyruszyliśmy samochodem w stronę Katowic. Zostawiliśmy auto na parkingu w okolicach lotniska i polecieliśmy do Taby, miejscowości na granicy Egipsko – Izraelskiej. Wydawało się, że Taba jest blisko Dahab, ale droga z lotniska do hotelu trwała wieki… prawie 4h!!!

Tego samego dnia w planach mieliśmy wycieczkę do bazy Freedive Dahab po sprzęt (boję, linę, balast) ale niestety dotarliśmy do hotelu tak późno, że ledwo załapaliśmy się na kolację. Umówiliśmy się więc z Lottą Ericson na drugi dzień, rano ok. 9:00. Zrobiła dla nas wyjątek, gdyż normalnie otwierają swój sklep i bazę o godzinie 12:30.

Po odebraniu sprzętu wróciliśmy do hotelu, ubraliśmy się w pianki i wskoczyliśmy do wody. Hotel Tropitel jest idealną bazą wypadową dla nurków – ok. 500m od Canyonu i 3,5km od Blue Hole. Pierwszy dzień spędziliśmy nurkując w okolicach Canyonu, a kolejne głównie na Blue Hole nurkując przy boi i linie.

I tak mijały kolejne dni. Wstawaliśmy przed 7 rano, o 7 byliśmy na śniadaniu a o 8:00 ruszaliśmy „taksówką” w stronę Blue Hole. Najlepiej jezdzić tam rano, o czym przekonaliśmy się już drugiego dnia, kiedy około południa na Blue Hole natarły tabuny rosyjskich freediverów i snorkelerów, którzy bardzo przeszkadzali w treningu. Raz przy wynurzaniu o mało nie przywaliłem głową w czyjąś monopłetwę!

Ogólnie wyjazd był udany. Ja jechałem z nastawieniem, że zrobię życiówkę, czyli przekroczę -31m. Udało się w trzeci dzień zanurkować na 32 metry, na pełnym luzie i jeszcze z dużym zapasem powietrza. Mierzyłem w 40m i chciałem tyle zrobić w następnych dniach ale niestety później dopadła mnie klątwa i z głębokiego nurkowania nici . Mogłem co najwyżej karmić rybki przetrawionym jedzeniem . Jacek pojechał z zamiarem zanurkowania na 40 metrów i udało mu się to w ostatni dzień . Mruwa nie zrobił życiówki, ale zanurkował na 50m co jest dobrym wynikiem, biorąc pod uwagę fakt, że od 2 lat nie nurkował tak głęboko. Przemek o ile dobrze kojarzę zszedł na ok. 18 metrów, do życiówki niestety zabrakło mu 3-4 metry.

Nie będę się więcej rozpisywał. Jak było, możecie zobaczyć na zdjęciach i na filmiku. Na pewno było ZDECYDOWANIE za krótko…

Click here to view the embedded video.

[Show as slideshow]