Click here to view the embedded video.

W tym roku gospodarzem zawodów był Klub Płetwonurków SKORPENA z Olsztyna, a zawody odbywały się w Jeziorze Kortowskim.

Pierwszy raz usłyszałem o tych zawodach 2 lata temu i… aż ciarki mi przeszły po plecach Ale pomyślałem, że to może być ciekawe doświadczenie. Z miesiąca na miesiąc coraz bardziej dojrzewałem do tego, żeby spróbować jak to jest nurkować zimą w przeręblu. Gdy pod koniec grudnia ogłoszono oficjalny termin zawodów i uruchomiono rejestrację nie zastanawiałem się długo i jako jeden z pierwszych zawodników zapisałem się I dobrze zrobiłem bo w bardzo krótkim czasie lista startowa się zapełniła. A z Wrocławia zapisało się aż 5 osób!

Przez cały styczeń i kawałek lutego przygotowywaliśmy się do zawodów trenując na małym basenie w Redeco. Trening polegał na przepłynięciu dwóch basenów (czyli 2x12m)  pod wodą i zrobienie statyki na końcu. Zaczynaliśmy od czasów 0:20-0:30 a skończyliśmy na 1:30-1:40. Mam na myśli tutaj samą statykę, razem z płynięciem pewnie wyszłoby coś koło 2:10. Niestety nie były to idealne warunki do treningu, bo mały basen ma wodę o temperaturze dochodzącej do 30 stopni, ale lepsze to niż nic .

W końcu nadszedł TEN dzień. Do Olsztyna pojechaliśmy pociągiem. Droga zleciała nam w sumie dość szybko, bo ponad połowę czasu graliśmy w „Czarne Historie” (i popijaliśmy Colę z dodatkiem prądu, tzw. kolkę ).

Gdy dotarliśmy na miejsce szybko zakwaterowaliśmy się w akademikach (spaliśmy w kampusie Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego, położonego nad Jeziorem Kortowskim), zrzuciliśmy manele i pobiegliśmy zobaczyć przeręble. Na dworze było -15 stopni, lód miał grubość 35cm a woda była LODOWATA. Przez chwilę pomyślałem – „co ja tu robię?”. Ale cóż… nie po to jechałem taki kawał, żeby teraz się wycofać.

Wieczorem w piątek odbyło się losowanie kolejności nurkowania. Jako pierwszy o 11:00 miał startować Mruwa, ja byłem czwarty o 11:30. Reszta chłopaków startowała przed 13:00. Zaczęło się oczekiwanie na poranek…

Rano… no może nie aż tak rano, bo ok. 10:30 zacząłem się ubierać w piankę w… akademiku pod prysznicem. W łazience kaloryfer tak mocno grzał, że nie dało się oddychać i mało co nie zaliczyłem pierwszego blackout’u Piankę z wierzchu wytarłem ręcznikiem, żeby mi nie zamarzła po drodze (do jeziora było ok. 500m), zarzuciłem na siebie kurtkę i ruszyłem nad jezioro. Po drodze ludzie się na mnie gapili jak na kosmitę, ale do tego już przywykłem Nad jezioro dotarłem parę minut po 11:00. Mruwa był już po swojej próbie. Jak się okazało – spóźnił się na start, nie zdążył się przygotować i zrobił tylko 1:01. W tym samym czasie w drugim przeręblu startował Robert Cetler, który zakończył próbę z wynikiem 5:57. Poprzeczka została postawiona bardzo wysoko.

Nadeszła moja kolej… Opóźniałem jak mogłem wejście do wody i w sumie wskoczyłem jakieś 30 sekund przed Official Top. Więc też tak trochę na hurra. Woda na szczęście okazała się być cieplejsza niż się spodziewałem, nie było tragedii . Odliczanie…. ostatni oddech…. i lecę! Zanurzyłem się i zacząłem się opuszczać po linie głową w dół. Była tak słaba przejrzystość, że widziałem tylko linę oświetlaną przez latarkę przyczepioną do maski. Doleciałem do talerzyka, oderwałem tag i ruszyłem powoli z powrotem. I tutaj zrobiłem błąd, bo wynurzyłem na sekundę drogi oddechowe. Nie nabrałem powietrza ale regulamin mówi jasno, że próba kończy się w momencie wynurzenia dróg oddechowych. Oczywiście zanurzyłem się z powrotem i zacząłem robić statykę ale stres mnie zżerał, bo nie wiedziałem czy mi to uznają czy nie. Czy zauważyli czy nie… Myśli nie dawały mi spokoju więc… postanowiłem się wynurzyć. Zakończyłem próbę z czasem 1:02 a wiem, że mogłem jeszcze spokojnie zrobić kilkadziesiąt sekund… . Mam nadzieję, że będzie okazja poprawić ten wynik za rok

Zawody wygrał Robert Cetler (5:57), drugi był Adrian Kwiatkowski (4:00) a trzeci Bartek Janiszewski (2:45). Ja wylądowałem na 18 miejscu, na 34 startujących

[Show as slideshow]

PS. Największą traumą było nie nurkowanie, ale chodzenie po lodzie, który głośno strzelał pod nogami….

Korzystając z okazji dziękujemy wszystkim, którzy pomogli nam zrealizować tą sesję:

• Wrocławskiemu Parkowi Wodnemu za udostępnienie basenu i zgodę na przeprowadzenie sesji zdjęciowej,

• Bartłomiejowi Gryndzie z Gral Marine za udostępnienie profesjonalnego oświetlenia podwodnego,

• Szkole freedivingu Freedive, czyli Bartkowi za operowanie światłem i Ewelinie za fotografowanie „backstage”,

• Jankowi za odwagę, ekspresową naukę pływania i jeszcze szybszą naukę nurkowania oraz wykonanie zdjęć,

• Jackowi za zapewnienie bezpieczeństwa na basenie i pomoc przy organizacji tego przedsięwzięcia,
• i Patrykowi za pomoc i asystę na basenie.

A oto efekty – backstage + efekt końcowy…

[Show as slideshow]

Głównym pomysłodawcą badań był profesor Jan Chmura z AWF Wrocław, który jest wybitnym specjalistą w dziedzinie fizjologii a od jakiegoś czasu bada wpływ bezdechu na organizm człowieka. Kilka miesięcy temu pan profesor nawiązał kontakt z Bartkiem Morawcem i dzięki ich współpracy udało się zorganizować ten event. Warunkiem uczestnictwa w badaniach było zejście na bezdechu na minimum 30 metrów. Niestety frekwencja nie dopisała i nawet Stowarzyszenie Freediving Poland nie wykazało żadnego zainteresowania (!!!). Przed imprezą udało nam się zorganizować 6 osób – 4 nurków z Polski i 2 z Czech. Niestety na miejscu okazało się, że Czesi z niewiadomych przyczyn nie dojechali (podejrzewamy, że dzień wcześniej zjedli za dużo knedlików ), i ostatecznie były cztery osoby – ja, Bartek, Jacek i Daniel.

Badania zaczęły się od testów psychomotorycznych. Polegało to na tym, że delikwent siedział na krześle, stopy opierał na pedałach, w rękach trzymał przyciski i wpatrywał się w tablicę świetlną, reagując odpowiednio na sygnały świetlne i dźwiękowe (żółty – prawy przycisk, zielony – brak reakcji, czerwony – brak reakcji, sygnał dźwiękowy – lewy pedał). Sprawdzało to czas reakcji i decyzyjność.

Później przeszliśmy do mniej przyjemnej części – kłucia. Pobierano nam krew z palca (gazometria, mleczany) oraz z żyły ze zgięcia łokciowego (cała masa innych badań). Po pierwszym „upuszczeniu krwi” Bartek zrobił się zielony, potem blady jak Nosferatu, ale po chwili wrócił do żywych . Po badaniu naszą krew zawieziono do laboratorium w Zgorzelcu, a my zaczęliśmy się mentalnie przygotowywać do nurkowania…

Po około 2,5h ekipa wróciła i mogliśmy wchodzić do wody. Woda przy powierzchni miała 18 stopni, poniżej termokliny 5 stopni a już na głębokości ok. 25 metrów panowały egipskie ciemności . Każdy z nas miał 2-3 nurki treningowe i jeden głęboki. Bartkowi udało się zejść na 42 metry, ja wyrównałem swój rekord i zszedłem na 31m, Jacek na 30m a Daniel na 28m. Po wynurzeniu trzeba było dopłynąć do pomostu na skuterze wodnym i jak najszybciej przeprowadzić badanie – najpierw gazometrię i mleczany, później krew z żyły a na końcu psychomotorykę.

Po godzinie od wynurzenia – powtórka z rozrywki, czyli cała seria badań jeszcze raz . Ale jakoś daliśmy radę, z obolałymi palcami i żyłami wróciliśmy do domu…

Teraz pozostaje nam czekać na wyniki badań i wnioski.

[Show as slideshow]

Pomyśleliśmy, że jeśli dziś nie wskrzesimy bloga to umrze on śmiercią naturalną, a byłoby to dość przykre zwłaszcza dla setek tysięcy naszych wiernych czytelników oczekujących na relację, czy choćby zdjęcia z wyjazdu do Egiptu.

Dobra, nie ma co dalej owijać w bawełnę. Jedziem z koksem!

Do Egiptu pojechaliśmy w celach nurkowo-relaksacyjno-wycieczkowych Naszą bazą i noclegownią była Safaga, a konkretnie hotel Menaville, który mimo wszechobecnych gekonów i karaluchów, okazał się być strzałem w dziesiątkę. Pokoje wygodne, jedzenie pyszne i basen idealny do ćwiczenia dynamiki i statyki. Hotel położony jest nad samym morzem i ma dostęp do niewielkiej, ale bardzo ładnej rafy (idealne dla snurkujących). Ale nam, starym wyjadaczom, taka mała rafka nie wystarczała…

A oto nasza wesoła ekipa:

Będąc jeszcze w Polsce nawiązaliśmy kontakt z Marcinem Hajdaszem, który ma w Safadze bazę nurkową Dive-Top. Mimo, że Marcin w czasie naszego pobytu był w Polsce, ekipa egipska na czele z Ebiedem, wspólnikiem Marcina, spisała się na medal. Jako, że byliśmy solidną i zwartą 8-osobową grupą wynajęliśmy sobie łódź ze sternikiem i codziennie nurkowaliśmy w innym miejscu:

• poniedziałek, 10.05 – Ras Abu Soma, Tobia Arba
• wtorek, 11.05 – wrak Salem Express, Shaab Sheer
• czwartek, 13.05 – Panorama Reef
• piątek, 14.05 – Tobia Hamra, Tobia Soraya
• poniedziałek, 17.05 – Tobia Arba (nocne nurkowanie myszki )
• środa, 19.05 – Abu Soma Garden

Trzeba przyznać, że okolice Safagi obfitują w bardzo ciekawe miejsca nurkowe. To są wciąż tereny mniej uczęszczane niż Sharm el Sheikh czy Dahab, a przez to też mniej zniszczone. Warunki nurkowe nie należały do najłatwiejszych, bo prawie codziennie był duży prąd i fale. W pierwszy dzień myszka postanowiła spróbować freedivingu, ale nie spodobało jej się, że można oddychać tylko na powierzchni i kolejne dni spędzała głęboko zwiedzając rafy i puszczając bąble.

Dla mnie największą atrakcją miało być nurkowanie na wraku Salem Express. Statek ten na początku lat 90-tych kursował z Safagi do portu Djedda w Arabii Saudyjskiej, przewożąc pielgrzymów udających się do Mekki. 16 grudnia 1991 statek zderzył się z rafą nieopodal Safagi i w konsekwencji zginęło 470 osób, uratowało się mniej niż 1/3. Wrak leży na głębokości 10-30 metrów i jest widoczny z powierzchni wody. Miałem już w głowie zarys zdjęć, jakie mógłbym tam zrobić, ale natura mnie przechytrzyła…

Na wrak płynęliśmy bardzo długo a drogę umilały nam skaczące delfiny . Gdy dopłynęliśmy na miejsce okazało się, że jest bardzo silny prąd i duże fale. Wahałem się czy brać ze sobą aparat czy nie, ale nie zważając na warunki przyodziałem mojego Canona 5d Mark II w obudowę Ewa-Marine U-BXP 100 (to taki gruby plastikowy worek, certyfikowany rzekomo do 50 metrów). W jedną rękę wziąłem aparat, w drugą latarkę (nie wiem po co) i tak uzbrojony wskoczyłem do wody. Pływanie z tym zestawem nie należało do najłatwiejszych. Jeszcze nie dopłynąłem do wraku a już nie czułem nóg . W wodzie tak bujało, że po zanurzeniu udało mi się strzelić ze trzy zdjęcia na ślepo, bo tak targało aparatem, że nie mogłem wcelować okiem w wizjer. Postanowiłem, że odpuszczę sobie fotografowanie i odstawię sprzynta na łódź. Po przepłynięciu paru metrów i po morderczych walkach z falami zauważyłem, że wysunął mi się zaworek do wdmuchiwania powietrza do obudowy od aparatu. Z zaworka na powierzchnię wody wydostawały się malownicze bąbelki, a do środka obudowy wlewała się radośnie morska woda. W tym momencie poczułem się jak Mitch Buchanan ze Słonecznego Patrolu i rozpocząłem akcję ratunkową. A że zachciało mi się zabrać pod wodę zestaw XXL czyli aparat + battery grip + lampę, to trzeba by było być Pudzianem, żeby płynąć i trzymać to wszystko na powierzchni jedną ręką. Tak więc musiałem pokonać jakieś 150 metrów do łodzi trzymając dwoma rękami aparat nad taflą wody i walcząc z żywiołem o jego życie, oraz swoje. Po drodze kilka razy zachłysnąłem się przepyszną morską wodą (nie polecam!). Do łodzi dopłynąłem od strony dzioba i zanim opłynąłem całą łódź zdążyłem kilka razy uderzyć głową w linę cumowniczą a prawym barkiem w burtę.

Ostatecznie dotarłem do drabinki i wdrapałem się na łódź. Na własnej skórze doświadczyłem, że gdy woda zalewa aparat, to wszystko inne nagle przestaje być ważne Dałem sobie więc spokój z wrakiem, zrzuciłem pas balastowy, zdjąłem piankę i zacząłem reanimację. Aparat przeżył . A że w Egipcie wszystko schnie jakieś 50 razy szybciej niż w Polsce, to już na drugiego nura mogłem „spokojnie” zabrać ze sobą sprzęt do wody. Ale od tamtej pory przy każdym nurze z aparatem miałem dodatkowy balast – duszę na ramieniu…

Poza nurkowaniem na pełnym morzu, istotnym elementem naszej eskapady były poranne nurkowania z krowami morskimi. Nasz kolega, który kilka razy wcześniej był w hotelu Menaville, opowiedział nam, że o 5 rano na podwodnych łąkach niedaleko hotelu pasą się krowy morskie. Przez co najmniej tydzień codziennie wstawaliśmy rano, by tuż przed świtem móc zanurzyć się w wodzie i podziwiać te piękne zwierzęta. Podwodne łąki znaleźliśmy bez problemu, ale po krowach ani śladu . Nie udało nam się ich spotkać ale i tak te poranne nury były atrakcyjne – widzieliśmy dużo ciekawych ryb, masę skrzydlic, codziennie pływaliśmy z żółwiem a raz nawet natrafiliśmy na płaszczkę giganta (z ogonem miała ponad 2 metry).

Myszce najbardziej podobało się nocne nurkowanie, na które popłynęła na Tobia Arba. Było tyle przeróżnych dużych ryb i drapieżników (mureny, skorpeny, …), że po nocnym nurze stwierdziła, że w dzień nie ma w ogóle sensu wchodzić do wody . Spotkała wtedy hiszpańskiego tancerza (spanish dancer). I nie chodzi tutaj o przystojego chippendalesa, tylko o bardzo rzadko spotykanego czerwonego ślimaka morskiego .

To tyle jeśli chodzi o moją wersję wydarzeń. Zapraszamy do obejrzenia fotek .

PS. Jeśli ktoś zastanawia się nad kupnem wynalazków typu Ewa-Marine czy Aquapac, czyli grubych „wodoszczelnych” worków na aparat, to stanowczo ODRADZAM. Przygoda na Salem Express nauczyła mnie, że inwestowanie w tego typu półśrodki może być bolesne. Na szczęście w moim przypadku wszystko dobrze się skończyło.

PS2. Zapraszamy też do przeczytania relacji z wyjazdu na stronie Bartka Morawca – Freedive.pl.

[Show as slideshow]

Będzie to wyjazd typowo „freediverski” ale mamy nadzieję zanurkować również parę razy z flaszką na plecach . Miejsce to polecił nam kolega z Forum Spearfishing.pl, jako niezniszczone przez cywilizację i mało oblegane przez turystów. Ponoć w wodzie można spotkać masę różnokolorowych ryb (skrzydlice, ośmiornice, mureny, napoleony) i duże morskie zwierzęta, takie jak krowy morskie, żółwie czy delfiny.

W okolicy jest mnóstwo ciekawych miejsc nurkowych, w tym jeden zatopiony wrak Salem Express. Chcielibyśmy go zwiedzić ale nasze uprawnienia nurkowe scuba nie pokrywają się – Myszka może nurkować do 40 metrów (i ma zrobioną specjalizację „nurkowania wrakowe”), ja niestety tylko do 20 . No ale może uda mi się obejrzeć wrak na bezdechu, bo wtedy nie ma żadnych limitów .

Ekipa na razie liczy 4 osoby ale jest spora szansa, że się powiększy .

Dla zainteresowanych szczegóły wyjazdu dostępne są tutaj.