Wybraliśmy się do Butterfly Spring, położonego za Yangshuo, gdzie wg. ulotek z biura informacji turystycznej miało być wiele atrakcji – podświetlana jaskinia, wodospad, most wiszący, ogród z setkami latających motyli i muzeum. Wszystko było jak w ulotce – przepiękna jaskinia z różnokolorowymi iluminacjami, był wodospad, był most wiszący, który bujał się lekko jak po nim przechodziliśmy, był ogród i było muzeum. W ogrodzie latała niezliczona liczba motyli. Na tyle niezliczona, że maczek zliczył aż jednego a myszka aż trzy .  Nijak się to miało do kolorowej ulotki z setkami różnokolorowych latających motylków. Jeśli ktoś miałby zamiar odwiedzić to miejsce to szczerze odradzamy, szkoda czasu i pieniędzy.

Za to ciekawe okazało się wielkie drzewo – figowiec bengalski, rosnący jakiś kilometr za jaskinią z motylami. Drzewo to zostało posadzone za dynastii Jin, czyli ma ponad 1500 lat. Jest wielkie i ma gałęzie, które mają jakby oddzielne korzenie wrastające w ziemię. Wygląda to jak kilkanaście połączonych ze sobą drzew. Wokół drzewa jest park i rzeczka. Można przepłynąć się tratwą bambusową albo przebrać się w jakieś „królewskie” ubranka i zrobić zdjęcie. Bardzo trudno nam było pogonić naganiaczki, które nie kumały jak mówiliśmy do nich po polsku „później, później” (parafrazując „Misia” Barei – „później, później panie Janie kochany…”) .

W okolicach tego drzewa były naprawdę fajne widoki. Mimo, że znów było pochmurno, to i tak było ślicznie. Może kiedyś jeszcze tutaj przyjedziemy i trafimy na super pogodę .

Potem wróciliśmy do Yangshuo i poszliśmy coś przekąsić. Wczoraj jeden Chińczyk polecał nam bar przy targowisku. Miała tam być najlepsza zupa z pierożkami i zupa z makaronem i ślimakami na ostro. Myszka stanęła w kolejce po pierożki, maczek po ślimaki. Pierożki okazały się być trochę mdłe, a właściwie to zupełnie bez smaku. Za to zupa z makaronem była bardzo dobra, tylko, że pani chyba pomyślała, że białasy nie jedzą ślimaków i nie wrzuciła ich do talerza . A szkoda, bo naprawdę chcieliśmy ich spróbować.

Później poszliśmy zobaczyć menu w Mei You Cafe, gdzie wg. informacji w Internecie można było, poza tradycyjnymi potrawami chińskimi i zachodnimi, zjeść potrawy z węża, szczura rzecznego, żaby i psa. Niestety (tzn. dla maczka niestety, dla myszki stety) w karcie nie było ani szczura, ani psa, więc nic tam nie zjedliśmy. Pochodziliśmy trochę po West Street, a później wróciliśmy do hostelu na obiad .

Po obiedzie o 19:00 wyruszyliśmy na nocny połów z kormoranami. Super przeżycie! Niesamowite co te ptaki wyprawiają. Nurkują na bezdechu kilka metrów pod wodę i wypływają z rybą w dziobie, a delikwent na łodzi wyjmuje im ryby z gardła i wrzuca do wiadra. Takie naturalne łowiectwo podwodne . Jest to możliwe dzięki temu, że ptaki mają zaciśnięte pętle na szyi – mogą swobodnie oddychać, ale nie mogą przełknąć ryby. Po kilku złowionych rybach, pętle są obluzowywane i ptaki są nagradzane złowionymi przez siebie rybkami (oczywiście w liczbie dużo mniejszej niż została złowiona ).

Po pokazie łowienia ryb podpłynęliśmy do brzegu i każdy mógł sobie zrobić fotkę z kormoranem (i rybakiem).

I tak oto zakończył się nasz ostatni dzień w Yangshuo w południowych Chinach. Jutro wyruszamy do Guilin, skąd polecimy na wschód – do Shanghaiu.

Wyświetl jako pokaz zdjęć

O 9:30 rano do naszego hostelu przyszedł Chińczyk, który zaprowadził nas na lokalny targ. Przed wejściem dołączyła do nas grupka osób wraz z nauczycielką gotowania, która oprowadziła nas po targu.

Targ był podzielony na dwie części – dwie „hale”. Jedna część to były ryby, owoce morza, warzywa i owoce. Można było tam kupić żywe żaby, węgorze, ślimaki, różne gatunki ryb, dużo dziwacznych warzyw, których trudno szukać w Polsce, najprzeróżniejsze owoce, np. kilka rodzajów bananów. Kupiliśmy sobie takie grube i proste banany i okazało się, że są bardzo dobre. O wiele lepsze od bananów, które można kupić w Europie. Swoją drogą, te banany, które jemy w Polsce to najgorszy gatunek bananów – ponoć w Ekwadorze karmi się nimi wyłącznie świnie.

Druga „hala” to zupełnie inna bajka… Można tam było kupić każdy rodzaj mięsa. Hala podzielona była na dwie sekcje – żywe zwierzęta (kaczki, kury, króliki, itp.) i świeże mięso. Świeże, czyli dopiero co zabite, wypatroszone i poćwiartowane. Poza wołowiną i wieprzowiną, które były już wcześniej „oprawione” i wystawione na sprzedaż, wszystkie inne rodzaje mięsa były obrabiane na oczach klientów. A były to kury, kaczki, króliki… i psy. Jedna osoba zabijała i patroszyła zwierzaka, druga dzieliła jego mięso na porcje . Słyszeliśmy, że psy je się w Kantonie, ale okazuje się, że w Yangshuo i okolicach również są lokalnym przysmakiem. Na szczęście lekcja gotowania nie obejmowała psininy.

Na lekcję pojechaliśmy do szkoły gotowania, która znajduje się poza miastem. Tam czekały na nas przygotowane stanowiska – każdy miał swój tasaczek, palnik, woka, warzywa i inne potrzebne gadżety. Nauczyliśmy się dzisiaj pięciu dań, tak więc na najbliższej kolacji u nas możemy podać:

1. Kurczaka gotowanego na parze z żeńszeniem, grzybami shiitake i chińską wilczą jagodą (ang. goji berry, wolfberry). Dopiero teraz sprawdziliśmy, że roślina ta pochodzi z tej samej rodziny co polska wilcza jagoda, różni się kolorem owoców.
2. Pierożki z jajka z nadzieniem z mięsa mielonego, chilli i mięty, z dodatkiem czosnku i imbiru. Naprawdę pyszne i bardzo łatwe!
3. Bakłażana w stylu Yangshuo, czyli z pastą chilli, szczypiorkiem i sosem ostrygowym.
4. Wieprzowinę z warzywami (z marchewką, papryką i łodygami czosnku).
5. Chińską kapustę (nie mylić z pekińską!) z woka.

Przygotowywanie potraw chińskich ma w sobie wiele z makrobiotyki, wszystkie warzywa krojone są wzdłuż, żeby zawierały jak najwięcej wartości odżywczych, potrawy smaży się i gotuje  bardzo krótko, czasem nawet tylko kilkadziesiąt sekund, łączy się przeciwstawne smaki, kolory zgodnie z zasadami ying i yang. Jednym słowem samo zdrowie. Co ciekawe,.w Chinach jedzenie jest nierozerwalnie powiązane z medycyną i dla Chińczyków przepis kulinarny i recepta lekarska to to samo.

Po skończonej lekcji zasiedliśmy do wspólnego obiadu. Każdy z uczestników kursu jadł to, co sam sobie upichcił. Musimy przyznać, że wyszło całkiem całkiem .

Resztę dnia spędziliśmy błąkając się w deszczu po słynnej West Street, wypełnionej sklepikami, kawiarniami, restauracjami z zachodnim jedzeniem i… z bardzo uciążliwymi naganiaczami, próbującymi nam wcisnąć wszystko – od parasolek po „oryginalne” filmy DVD za 4zł.

Może jutro uda się w końcu zapolować na rybki z kormoranami . Prognoza pogody przewiduje, że na 99% będzie padał deszcz. Więc trzymamy się kurczowo tego jednego procenta .

Wyświetl jako pokaz zdjęć

Hostel jest położony w „zagłębiu spawalniczym”, spawają tutaj wszyscy i wszystko, o każdej porze dnia i nocy. Nawet w niedzielę! Mieszkamy w sąsiedztwie chińskich rodzin i jest tutaj naprawdę fajnie. Nie wyobrażamy sobie mieszkać w centrum, np. przy West Street, bo jest tam zbyt komercyjnie i za dużo białasów .

Yangshuo to najbardziej turystyczne miejsce ze wszystkich, które do tej pory odwiedziliśmy. Otaczają je malownicze pagórki, ale niestety pogoda nie sprzyja podziwianiu ich w pełnej okazałości. Od kilku dni jest tutaj mgła i nie zapowiada się żeby szybko zniknęła .

Mimo to nie rezygnujemy i korzystamy ze wszystkich okolicznych atrakcji. Wczoraj wybraliśmy się do Yang Di i stamtąd chcieliśmy popłynąć bambusową łodzią po rzece Li do Xingping. Po wyjściu z autobusu otoczyło nas pełno naganiaczy krzyczących „bamboo, bamboo”. Przezwisko to towarzyszyło nam do końca dnia . Co chwilę było słychać „Hello! Bamboo?”. Jeden naganiacz był „niespławialny” i musieliśmy skorzystać z jego oferty. Za jedyne 120 yuanów (stargowaliśmy z 200) popłynęliśmy do Xingping (naganiacz wymawiał tą nazwę „Ciping”). Po drodze mijaliśmy wiele zapierających dech w piersiach widoków schowanych za mgłą . W pewnej chwili podpłynął do nas rybak z dwoma kormoranami, które są tutaj używane do łowienia ryb. Jutro mamy zamiar wybrać się na taki połów .

Po dopłynięciu do celu poszliśmy zobaczyć miejsce, które uwiecznione jest na banknocie 20 yuanów. Po obowiązkowej fotce ruszyliśmy zwiedzać miasteczko, po drodze wcinając lokalne smakołyki. A były to małe smażone kraby na patyku, jakieś małe rybki i coś w rodzaju omleta z jakimiś jeszcze mniejszymi żyjątkami. Kraby je się w całości, razem z szczypcami i pancerzykami. Były naprawdę pyszne, polecamy!

Xingping to malutka mieścina, ze starymi domkami i uliczkami. Była nawet kiedyś odwiedzona przez Billa Clintona, co można zobaczyć na pamiątkowych zdjęciach w kilku miejscach w wiosce. Niestety miejsce to traci swój urok i przypominało nam bardziej Egipt niż Chiny, które widzieliśmy do tej pory, a to wszystko za sprawą uciążliwych naganiaczy krzyczących „bamboo” i nie dających człowiekowi spacerować w spokoju.

Wieczorem, po powrocie z Xingping i po pysznym obiedzie, Wei nauczył nas grać w mahjongga. Bardzo fajna gra podobna do remika i można grać na pieniądze . Chińczycy grają w to na każdym kroku, podobnie jak w karty i w go. Wydaje się, że to taki pracowity naród a z tego co widzimy to oni albo jedzą, albo oglądają telewizję, albo grają w karty,  go lub mahjongga. I to nam się podoba, bo nie ma tutaj na ulicach żuli tak jak w Polsce.

There is nine million bicycles in Beijing… my znaleźliśmy (czyt. wypożyczyliśmy) dwa rowerki i ruszyliśmy dzisiaj na przejażdżkę po okolicznych wioskach. Początkowo trzymaliśmy się niemieckiej rodzinki, która wynajęła chińską przewodniczkę za grube marki przywiezione z Reichu. Chinka zaprowadziła nas do wiosek Mushan, Dutou oraz na wiejski targ do Fuli, które słynie z ręcznie wyrabianych wachlarzy. Później nasze drogi rozeszły się, bo niemieckie dzieciaki straciły chęć pedałowania i rodzinka prawdopodobnie zawróciła (Chinka kazała nam jechać prosto i myśleliśmy, że pojadą za nami). Ruszyliśmy dalej przez pola ryżowe, podziwiając oszałamiające pagórki schowane za mgłą . Z Wilhelmem Hartmutem von Rosenkreutz (czyt. głową niemieckiej rodzinki) umówiliśmy się, że podzielimy koszty wynajęcia rezolutniej Chinki. Ponieważ los pokierował nas inną ściężką, po prostu wisimy mu piwo. Może kiedyś spotkamy się na Oktoberfescie i spłacimy dług .

W drodze powrotnej lekko straciliśmy orientację (na GPSie nie było zaznaczonych tych wiejskich dróżek) . Na szczęście mijała nas młoda Chinka mówiąca po angielsku, która wskazała nam drogę. Na koniec oczywiście dodała, że możemy dojechać do wioski i wynająć bamboo z powrotem do Yangshuo .

Początkowo mieliśmy obawy przed jazdą na rowerze w Chinach, bo trzeba było się przebić przez dość ruchliwe ulice Yangshuo. Wspominaliśmy, że każdy jeździ tak jak chce, kolor światła nie ma znaczenia, pieszy NIGDY nie ma pierwszeństwa, zwłaszcza na pasach i jazda pod prąd nikogo nie dziwi. Po dzisiejszym dniu na rowerach stwierdziliśmy, że tutaj się inaczej nie da jeździć, co potwierdziliśmy jadąc pod prąd na rondzie .

Jeszcze dwa słowa na temat rowerów. Widzieliśmy trzy rodzaje jednośladów w wypożyczalni: składaki, tandemy i górale. Tylko te ostatnie miały przerzutki i wyglądały bardzo solidnie, więc wybór był łatwy. Jednak okazało się, że są to dokładnie te same rowery opisane kiedyś w artykule „Skrzypię więc jestem”. Artykuł można przeczytać tutaj, polecamy!

Wyświetl jako pokaz zdjęć